Dungeon Master: Ο απόλυτος άρχοντας των RPGs

by Ηλίας Τσιάρας

Σήμερα, θα μιλήσουμε για τον πολυτιμότερο παίκτη κάθε παρέας rpgάδων, τον αρχηγό του παιχνιδιού, αυτόν που περνά ατέλειωτες ώρες πάνω από βιβλία, τετράδια και σημειώσεις ώστε να περάσουμε όλοι μας όσο καλύτερα γίνεται 4-5 ώρες (πάνε πια τα ημερήσια sessions, έχουμε και μικρά παιδιά) μακριά από τα προβλήματα της πεζής καθημερινότητας, τον ένα και μοναδικό Γιάννη Γκ… εννοώ, τον Dungeon Master (εάν ο ίδιος το επιτρέψει, DM), όποιος κι αν είναι αυτός, σίγουρα όχι τόσο καλός όσο ο δικός μου.

Πρώτος μεταξύ ίσων

Ναι, σαφέστατα και όλοι είμαστε ίσοι σε αυτήν την κοινωνία (μη βαράτε, ένα αστείο έκανα) αλλά σε ό,τι αφορά το DnD, ο DM σαφέστατα ξεχωρίζει. Αν αναφερόμασταν στο Vampire the Masquerade, θα μιλούσαμε για τον Storyteller (ST), ενώ στο Legend of  the Five Rings και το Call of Cthulhu λέγεται Game Master (GM). Ας μην κολλάμε όμως στους τύπους, η ουσία μετράει και αυτή είναι πως όποιος έχει αναλάβει τον ρόλο του αφηγητή, είναι ο βασικότερος παράγοντας επιτυχίας μιας ομάδας που παίζει κάποιο επιτραπέζιο RPG. Εξίσου βασική είναι και η χημεία των υπολοίπων παικτών μεταξύ τους, τονίζω παικτών και όχι χαρακτήρων, όπως θα αναλύσουμε κάποια επόμενη φορά, καθώς αυτή η Παρασκευή είναι αφιερωμένη εξολοκλήρου στους τόσο απαραίτητους για τη διασκέδασή μας DMs. Αν αναρωτιέστε γιατί τους γλείφω τόσο πολύ, θα σας απαντήσω απλώς «διαβάστε το προηγούμενο άρθρο». Α, δείτε και το σκίτσο στα δεξιά.

Ο DM έχει πάντα δίκιο…

Ναι, όσο απολυταρχικό, ακροδεξιό, φασιστικό και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο ακούγεται η παραπάνω δήλωση, είναι πέρα για πέρα αληθινή. Ή τουλάχιστον, θα έπρεπε να είναι. Ο DM είναι αυτός που ‘τρέχει’ το παιχνίδι, οπότε είναι ο μόνος και αποκλειστικά υπεύθυνος για τους κανόνες και την εφαρμογή τους (πάντα μέσα σε ορισμένα όρια, έτσι;). Κανείς δεν αγαπά τους λεπτολόγους πρήχτες που σε ζαλίζουν με την τάδε παράγραφο στο δείνα supplement μετά από το απαραίτητο errata. ΈΛΕΟΣ. Ευτυχώς η πέμπτη έκδοση του DnD μέχρι στιγμής τα έχει αποφύγει όλα αυτά. Σε οποιαδήποτε διχογνωμία δίκαιο έχει ο DM. Τέλος. Αυτό όμως δε σημαίνει πως και αυτός δεν είναι άνθρωπος ο οποίος ξεχνά πράγματα ή κάνει ακόμα και λάθη. Εννοείται πως, πάντα με ευγενικό τρόπο, θα πούμε τη γνώμη μας αν πιστεύουμε πως κάτι είναι λανθασμένο (πχ. μαύρος δράκος με cone of acid, έτσι, Ρένο;). Αλλά και πάλι επαναλαμβάνω: ο DM είναι αυτός που αποφασίζει οτιδήποτε σχετίζεται με τους κανόνες και τις επιπτώσεις των πράξεων των χαρακτήρων μας.

…εκτός αν πρόκειται να πεθάνεις!

Αυτή είναι η μόνη περίπτωση που επιβάλλεται να εναντιωθείς στον DM. Θα ξεψαχνίσεις κάθε βιβλίο, περιοδικό, forum ακόμα και group στο Facebook, προκειμένου να του αποδείξεις πως δε γίνεται να πεθάνει με αυτόν τον γελοιωδέστατο τρόπο ο χαρακτήρας σου! Εξυπακούεται πως αν ο θάνατός σου προκύψει από φυσικά για έναν adventurer αίτια (σε έφαγε ένας δράκος, σε έκοψε στα δύο με ένα τσεκούρι κάποιο orc, σε πέτρωσε μια μέδουσα ή σου ρούφηξε τον εγκέφαλο ένα αηδιαστικό mind flayer –εγώ τη γλίτωσα στο τσακ πριν από 6-7 μήνες, χάρη στον ηρωικό μας druid) ΔΕΝ τα βάζεις με τον DM. Ο θάνατος του χαρακτήρα σου πάντα θα σε πονά και θα σε στεναχωρεί αλλά είναι αναπόσπαστο κομμάτι του παιχνιδιού. Μην το ξεχνάς ποτέ!

Ο DM δεν είναι ο εχθρός!

Αυτό είναι κάτι που άργησα να συνειδητοποιήσω και στο οποίο βοήθησε πολύ το γεγονός πως δοκίμασα κι εγώ τον απαιτητικό ρόλο του αφηγητή –όχι πάντα με επιτυχή αποτελέσματα. Ναι, είναι αυτός που προσπαθεί να σκοτώσει το party με όποιον τρόπο μπορεί να φανταστεί, επιστρατεύοντας αδηφάγα τέρατα, σκληροτράχηλους μισθοφόρους, πανδοχείς-λυκανθρώπους, σαρκοβόρα φυτά, παγίδες με δηλητήριο ακόμα και τα ίδια τα στοιχεία της φύσης, αλλά το κάνει για να περάσουμε όλοι καλά! Μπορεί ο DM να έχει δημιουργήσει εκ του μηδενός όλα όσα βλέπεις και να ενσαρκώνει όλους τους NPCs αλλά να θυμάσαι πως δεν έχει τη δυνατότητα να νιώσει αυτό το ιδιαίτερο δέσιμο μεταξύ ενός παίκτη και του χαρακτήρα του από την καταλυτική στιγμή του character creation μέχρι το πολυπόθητο level up. Εντάξει, δε λέω πως πρέπει να τον λυπόμαστε κιόλας, προφανώς του αρέσει και το κάνει, απλώς να μην είμαστε εχθρικοί απέναντί του. Δεν είναι ο εχθρός, αλλά ένας ακόμη, αόρατος, σύντροφός μας στην περιπέτεια και στη διασκέδαση.

Για να μην ξεχνιόμαστε

Αυτά για σήμερα. Περισσότερα την επόμενη φορά. Μέχρι τότε, είθε η Tymora να σας χαμογελά κι αν συναντήσετε κάποιον χρήσιμο βάρδο στις περιπλανήσεις σας, παρακαλώ να μου τον φέρετε. Δεν πιστεύω σε αυτούς.

Cover art: The Dungeon Master Art Print by Victor Maury

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά