Harold Shipman: Ο γιατρός που δεν χρειάζεσαι

by Φεβρωνία Κουτελίδα

Όταν ένα επικίνδυνο μυαλό λαμβάνει μεγάλη μόρφωση και εξειδικεύεται σε έναν τομέα τον οποίο μπορεί να τον χρησιμοποιήσει για να βλάψει ανθρώπους, τότε μπορεί να κάνει όσα διεστραμμένα πράγματα ονειρευόταν. Μια πολύ καλή ειδίκευση για τη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η ιατρική. Ένας γιατρός δεν είναι αναγκαίο να θέλει πάντα το καλό σου και έχει τις απαραίτητες γνώσεις για να σου δημιουργήσει πρόβλημα. Τέτοιου είδους γιατρού ήταν και ο Harold Shipman. Ήταν ο γιατρός που δεν χρειάζεσαι, αλλά ταυτόχρονα θα τον εμπιστευόσουν γιατί είχε τον τρόπο του να σου δίνει την ψευδαίσθηση της συμπαράστασης και της κατανόησης. Πολλές φορές, όμως, η επιφανειακή καλοσύνη μερικών ατόμων ξεπερνάει τα όρια της φαντασίας μας.

Ιστορία 2η: Εγώ, ο Harold Shipman

Harold Shipman

Harold Shipman at age of 5 years old

«Πιστεύω ότι, ανάμεσα σε όλους τους κατά συρροή δολοφόνους, εγώ είμαι ο πιο έξυπνος. Ήμουνα τόσο καλός υποκριτής που κατάφερα να ξεγελάσω τα θύματά μου, αλλά και τους ανθρώπους τους. Και ποιος άλλωστε θα μου αντιστεκόταν αφού ήμουνα ο πιο ευσεβής και φιλεύσπλαχνος γιατρός που θα μπορούσαν να έχουν. Έκανα κατ’ οίκον επίσκεψη στους ασθενής μου, για να μην κουράζονται να έρχονται μέχρι το νοσοκομείο. Ναι, ήταν καλύτερα έτσι, αφού η πλειοψηφία τους ήταν ηλικιωμένα άτομα. Στην πορεία, βέβαια παρεκτράπηκα, αλλά ποτέ δεν είδα όσα έγιναν ως κάτι κακό. Ίσως να τους έκανα και μια μεγάλη χάρη απαλλάσσοντάς τους από την δυστυχία τους. Προτού αναφερθώ στην καριέρα μου, όμως, θα ξεκινήσω από την αρχή˙ απ’ όταν ήμουνα παιδί ακόμα.

Γεννήθηκα στο Νόττινχαμ της Αγγλίας στις 14 Ιανουαρίου το 1946 και το πλήρες όνομά μου είναι Χάρολντ Φρέντερικ Σιπμάν. Οι γονείς μου ήταν Μεθοδιστές και έτρεφαν μεγάλη αφοσίωση και σεβασμό προς τον Θεό. Κοντά σε εκείνους μεγάλωσα κι εγώ με ευλάβεια και ευσέβεια με σκοπό να γίνω ένα σωστό μέλος της κοινωνίας. Η μητέρα μου με έκανε να καταλάβω ότι ήμουνα ανώτερος από τους υπόλοιπους και δεν με ένοιαζε που είχα πρόβλημα με τις φιλίες και τις σχέσεις μου αργότερα. Εάν άξιζαν θα τους κρατούσα στη ζωή μου.

Στα μαθητικά μου χρόνια, πέρα από πολύ καλός μαθητής, ήμουνα και εξαιρετικός με τα αθλήματα. Είχα διακριθεί ως δρομέας αποστάσεων και ως παίκτης του Ράγκμπι. Παρ’ όλο που δεν ήμουνα και  τόσο αγαπητός ανάμεσα στους συμμαθητές μου, εκλέχθηκα αντιπρόεδρος στην αθλητική ομάδα. Ήταν πολύ όμορφα χρόνια και οφείλω να πω ότι μόνο τα πιο αξιόλογα παιδιά καταφέρνουν να συνδυάσουν καλούς βαθμούς και μια υγιή επαφή με το κοινωνικό τους περιβάλλον.

Καθώς μεγάλωνα δεν είχα κανένα παράπονο από τη ζωή μου, ώσπου μια μέρα η μητέρα μου πέθανε. Την αγαπούσα πάρα πολύ και πέρα από την θλίψη που μου έδωσε ο θάνατός της, μου έδωσε και την έμπνευση στη μετέπειτα δράση μου. Ανέκαθεν ήμουνα άτομο που θα συνέχιζε τη ζωή του χωρίς να αφήσει το παρελθόν του να τον ρίξει κι έτσι ο χρόνος με αντάμειβε.

Harold Shipman

Harold Shipman and his wife Primrose

Τότε γνώρισα την γυναίκα της ζωής μου, την Πρίμροουζ. Παντρευτήκαμε, κάναμε τέσσερα παιδιά και στο ενδιάμεσο βρήκα και την ευκαιρία μου να σπουδάσω Ιατρική στο πανεπιστήμιο του Λιντς. Όταν τελείωσα τις σπουδές μου, με επιτυχία, έκανα την πρακτική μου άσκηση στο Πόντεκραφτ και μετά πήρα την επίσημη θέση μου ως παθολόγος στο νοσοκομείο του Αβραάμ Ορμεράντ, που βρίσκεται στο δυτικό Γιορκσάιρ. Εκεί έκανα το πρώτο μου αφελές παραστράτημα και με έπιασαν να γράφω παράνομα συνταγές για φάρμακα -κυρίως ναρκωτικές ουσίες- που τις χορηγούσα στον εαυτό μου.

Μην βιαστείτε να με κρίνεται γι’αυτό το λάθος μου. Ήμουνα νέος ακόμα και ποτέ δεν είχα κάνει κάτι παράτολμο. Η νιότη με βασάνιζε και ήθελα κι εγώ να νιώσω την αδρεναλίνη, έστω κι ας ήταν σε μικρό βαθμό. Πλήρωσα το τίμημα για τις συνταγές. Μου έδωσαν πρόστιμο και κλείστηκα για λίγο καιρό σε μια κλινική αποτοξίνωσης. Μετά από αυτά βγήκα καινούριος και πιο υγιής από ποτέ, ενώ ξεκίνησα να ψάχνω για κάποιο άλλο μέρος για να εργαστώ.

Harold Shipman

Abraham Ormerod Medical Centre

Με την τύχη μου να με ευνοεί βρήκα γρήγορα μια θέση παθολόγου στο νοσοκομείο του Ντόνεϊμπρουκ στο Χάιντ. Έγινα πολύ αγαπητός ανάμεσα στα μέλη της κοινότητας  και ήμουνα ευρέως γνωστός. Μάλιστα, μου πήραν και συνέντευξη από ένα κανάλι της Γρανάδα με θεματολογία τον τρόπο που θα πρέπει να αντιμετωπίζονται οι ψυχικά ασθενής αυτού του τόπου. Άκουγαν ό,τι κι αν τους έλεγα γιατί ήξεραν ότι έχω δίκιο. Τους συμπάθησα κι εγώ γιατί ήταν φιλόξενοι μαζί μου και δεν με έκριναν παρά το λάθος που έκανα στο παρελθόν μου.

Είχα κάτι, όμως, στο μυαλό μου, που με βασάνιζε και δεν μπορούσα να το διευκρινίσω. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο πέθανε η μητέρα μου. Θυμάμαι ότι ήμουνα υπέρ στο να της χορηγούμε μορφίνη γιατί της έδιωχνε τον πόνο. Υπέφερε από καρκίνο του λάρυγγα και ήταν βαριά η κατάστασή της. Εκείνη αρνούνταν να πάρει τη μορφίνη, αλλά την έκανε να νιώθει πολύ καλύτερα. Το ότι ήθελα να νιώθει καλύτερα δεν με κάνει δολοφόνο της. Ο γιατρός από την άλλη ήτανε ένοχος που δεν μπορούσε να την ξαλαφρώσει έστω και λίγο από την κατάστασή της. Έκανα το σωστό με τη μητέρα μου και βλέποντας τον πόνο που είχαν οι ασθενείς μου αποφάσισα να τους κάνω και αυτούς να αισθανθούν πιο όμορφα. Δεν ήταν ανάγκη να πεθάνουν βασανισμένοι.

Harold Shipman

Donnybrook Medical Centre

Όπως, είπα και στην αρχή έκανα κατ’ οίκον επίσκεψη για να διευκολύνω τους ασθενής μου. Τους έβαζα να κάθονται είτε στον καναπέ είτε να είναι ξαπλωμένοι επάνω του. Εκεί τους χορηγούσα τη μορφίνη και συνήθως πέθαιναν σε αυτές τις θέσεις. Τους έπειθα να καίνε τα πτώματα και πως μια ιατροδικαστική εξέταση ήταν περιττή. Με πίστευαν με τόση τυφλή εμπιστοσύνη που άρχισα να νομίζω ότι μπορεί να είμαι ένας Άγγελος. Έφτιαχνα τα αρχεία τους με γραμμένη την σωστή ιατρική περίθαλψη ώστε να επιβεβαιωθούν οι αιτίες θανάτου που τους ανέφερα, κάνοντας έτσι την δράση μου ακόμα πιο αθώα. Σε όσους συνέχιζαν να ρωτάνε τους έδινα και μια ηλεκτρονική βεβαίωση και τότε σώπαιναν. Το έργο μου ήταν το καλύτερο που θα μπορούσα να προσφέρω στους ανθρώπους. Όλοι πεθαίνουμε αργά ή γρήγορα και οι δικοί μου ασθενείς ήταν ήδη με το ένα πόδι στον τάφο. Όποτε συνέχισα χωρίς τύψεις.

Όλα πήγαιναν καλά μέχρι που ο περίεργος τοπικός νεκροθάφτης, άρχισε να παρατηρεί ότι η θνησιμότητα ανάμεσα στα θύματά μου ήταν μεγάλη, ενώ είχαν και παρόμοια συμπτώματα στον τρόπο με τον οποίο πέθαιναν. Ήταν εύκολο να τον πείσω ότι όλα ήταν εντάξει και ότι δεν υπήρχε τίποτα το αφύσικο. Ύστερα, όμως, παρατήρησε το ίδιο και ένας συνάδελφός μου, ο οποίος το μετέφερε στον ιατροδικαστή. Όπως έχει η σειρά κι εκείνος ενέκρινε τις υποψίες του, οπότε ενημέρωσε την αστυνομία η οποία ερεύνησε την υπόθεση μου. Φυσικά τα αρχεία ήταν απολύτως σωστά οπότε δεν είχαν καμία απόδειξη  για την κατηγορία τους. Με έσωσε και το γεγονός που δεν μπορούσαν να ελέγξουν το ποινικό μου μητρώο κι έτσι είχα περισσότερη κάλυψη.

Ένας ακόμη λόγος που με βοήθησε πολύ στο να φανώ καθαρός ήταν ότι ήμουνα οικογενειακός γιατρός. Εξαιτίας αυτού δεν μπορούσαν να πούνε με σιγουριά πόσα ακριβώς ήταν τα θύματά μου. Απέρριπτα και αρνούμουν όλες τις κατηγορίες. Στο τέλος κατάφερνα και την γλύτωνα, αλλά η τύχη μου και η επιφανειακή μου αθωότητα άρχισαν να με εγκαταλείπουν. Ανακάλυψαν τις αλλαγές που είχα κάνει στα αρχεία των ασθενών μου.

Harold Shipman

Στην πορεία, προστέθηκε και η κόρη μιας ασθενούς μου η οποία αρνούταν να πιστέψει όσα της είπα κι έτσι έκανε μια μικρή έρευνα από μόνη της. Στην αρχή δεν μου αντιστεκόταν και έθαψε την μητέρα της χωρίς ιατροδικαστική εξέταση, όπως ακριβώς την συμβούλεψα. Μετά, όμως ανακάλυψε ότι η διαθήκη της μητέρας της ήταν πλαστή. Την είχα καταφέρει να μου γράψει ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας της και το άξιζα άλλωστε. Την περιποιόμουνα τόσο καιρό. Κι εκείνη και τους υπόλοιπους. Έπρεπε να ανταμειφθώ περισσότερο γι’ αυτά που πρόσφερα…

Με κατέδωσε σε έναν ντετέκτιβ που έβγαλε το ίδιο πόρισμα και με εντολή ξέθαψαν την μητέρα της για να την εξετάσουν. Βρήκαν ότι είχε πεθάνει από υπερβολική δόση μορφίνης και ότι της είχε δοθεί τρεις ώρες πριν πεθάνει. Την ώρα δηλαδή που την είχα επισκεφτεί. Από τότε ήταν όλα χαμένα για μένα. Ξέθαψαν και τα υπόλοιπα λιγοστά θύματά μου που είχαν ενταφιαστεί. Όλα ήταν εναντίον μου και είχαν όλες τις αποδείξεις που χρειαζόντουσαν. Έψαξαν και το σπίτι μου και βρήκαν την γραφομηχανή μου στην οποία έκανα όλες τις πλαστογραφίες. Τα κομπιούτερ κατέγραφαν τις ημερομηνίες οπότε είχαν στα χέρια τους και τις χρονικές συμπτώσεις.

Δεν παραδέχτηκα τίποτε στα δικαστήρια και δήλωνα αθώος μέχρι την τελευταία στιγμή. Όλοι ήταν εναντίον μου και έκριναν ότι τα έκανα όλα αυτά επειδή μου άρεσε να έχω τον έλεγχο μεταξύ ζωής και θανάτου. Είπαν ότι τα θύματά μου δεν είχαν κάποια ασθένεια που ήταν θανατηφόρα. Από τη δικιά μου πλευρά, έχω να πω ότι η ίδια η ζωή είναι θανατηφόρα ασθένεια.

Harold Shipman

Την περίοδο που δικαζόταν

15 ήταν τα θύματα που κατάφεραν να καταμετρήσουν. Δεν υπήρχε κανένας μάρτυρας στο δικαστήριο. Μόνο τα ολοκληρωμένα αποδεικτικά στοιχεία. Με έστειλαν στις φυλακές του Ντούρχαμ.

Τα 15 θύματα που βρήκαν στην αρχή ήταν αρκετά για να ταράξουν την ιατρική κοινότητα. Όταν συνέχισαν είδαν ότι ήταν πολλά παραπάνω. Αναρωτιέμαι πως θα ήταν τα πρόσωπά τους όταν έβγαλαν το συμπέρασμα ότι έχω σκοτώσει τουλάχιστον 218 άτομα μέσα στα 24 χρόνια του βιογραφικού μου. Εάν δεν ήταν τόσο ανόητοι θα είχαν με είχαν πιάσει πιο πριν. Αλλά υποθέτω πως έτσι είναι αυτά και ότι οι άνθρωποι ρίχνουν στάχτη στα μάτια τους για να μην δουν το πρόσωπο του κινδύνου.

Όταν διεξήγαγαν αυτές τις έρευνες τα μόνα άτομα που μου στάθηκαν μέχρι το τέλος ήταν η οικογένειά μου. Η γυναίκα μου και τα παιδιά μου με υποστήριξαν όσο δεν πήγαινε και στο τέλος με μετέφεραν στις φυλακές του Γουέικφιλντ για να γίνονται πιο εύκολα οι επισκέψεις.

Και τώρα, όσο είμαι εδώ, ξέρω ότι έχω την οικογένειά μου πιο κοντά. Ξέρω ότι μπορώ να τους βλέπω συχνά και πως δεν είμαι μόνος. Η ζωή στη φυλακή, όμως, είναι δύσκολη. Είναι πολλοί που δεν με συμπαθούσαν εξαιτίας του ιστορικού μου ή απλώς επειδή έτσι λειτουργούνε οι έγκλειστοι. Είμαι καταδικασμένος να περάσω όλα τα επόμενα χρόνια μου εδώ χωρίς να υπάρχει κάποιο νόημα για να ζήσω. Και ποιο θα είναι το καλύτερο τέλος; Να πεθάνω από φυσικά αίτια, να δώσω εγώ ένα τέλος στη ζωή μου ή μήπως να αφήσω τα αγρίμια να με κατασπαράξουν; Αυτές οι σκέψεις με κατακλύζουν και ξέρω ότι δεν μου αξίζει αυτό. Δεν έπρεπε να φτάσω ως εδώ»

Ο Χάρολντ Σίπμαν βρέθηκε κρεμασμένος στο κελί του το 2004. Ο λαιμός του ήταν περιτριγυρισμένος από τα σκεπάσματα του κρεβατιού του, τα οποία ήταν δεμένα στο παράθυρο του κελιού. Οι έρευνες που έκαναν δεν οδήγησαν σε κάποιο σίγουρο αποτέλεσμα για τον τρόπο που πέθανε. Δεν είναι γνωστό εάν τον σκότωσαν ή αν αυτοκτόνησε. Μυστήριο παραμένει και ο τόπος στον οποίο βρίσκεται το πτώμα του. Κάποιοι λένε ότι η οικογένειά του έχει την επιμέλεια του πτώματός του και κάποιοι ότι μπορεί να βρίσκεται σε κάποιο νεκροτομείο του Σέφιλντ. Κανένας δεν είπε ποτέ τίποτα και το άφησαν να χαθεί στην ιστορία. Αξιοσημείωτο είναι ότι την ίδια χρονιά πέθανε και η γυναίκα του η οποία υποστήριζε μέχρι το τέλος την αθωότητά του.

Harold Shipman

Εφημερίδα της εποχής

Με καμία απολύτως βεβαιότητα για το ποιο ήταν το τέλος του και τι απέγινε το πτώμα του, το μόνο σίγουρο είναι ότι άφησε πίσω του ένα μικρό χάος και φόβο στους πολίτες της κοινότητας, ενώ έδωσε μια γερή σφαλιάρα στην προσοχή των αρχών.

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά