Μετά την ερωτική επαφή με τον καινούργιο φίλο της, μια κοπέλα κολλάει κάτι πολύ χειρότερο από ένα σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα: ένα… φάντασμα που την ακολουθάει παντού και αν την πιάσει θα τη σκοτώσει. Μόνη λύση για να απαλλαγεί από αυτό είναι να το… κολλήσει με τη σειρά της (και με τον ίδιο τρόπο) σε κάποιον άλλον…

Με τέτοια κεντρική ιδέα για σενάριο, μάλλον σαν μαύρη κωμωδία ακούγεται και… παραδόξως δεν είναι. Το It Follows είναι αν μη τι άλλο μια αξιέπαινη προσπάθεια για πρωτοτυπία σε μια σκηνή που αφενός κραυγάζει για έλλειψη καινούριων σεναρίων και συνεχή reboots και reimaginings και από την άλλη διαμαρτύρεται για την κουλαμάρα και το… ας το πούμε φσσστ! Μπόινγκ! στοιχείο όσων ταινιών προσπαθούν να πρωτοτυπήσουν σε μια κινηματογραφική σκηνή που, κατά τα φαινόμενα, έχει στερέψει και εδώ και πολλά χρόνια έχουν ειπωθεί (γραφτεί και γυριστεί) όλα όσα άξιζε να ειπωθούν.
Το πρόβλημα με το It Follows, όπως και με πολλές άλλες ταινίες που προσπαθούν να κάνουν ό,τι και αυτό, είναι πως εξαντλείται στο πρωτότυπο εύρημα και στην όποια μικρή μυθολογία γύρω από αυτό και μένει εκεί, χωρίς να (μπορεί να) το ψάξει παραπάνω. Και είναι κρίμα, γιατί οι ερμηνείες είναι απρόσμενα καλές (αυτήν την κοπελιά που πρωταγωνιστεί; Ε, την αγαπώ!) και η δυναμική που αναπτύσσεται μεταξύ των χαρακτήρων είναι επίσης ασυνήθιστα δυνατή για ταινία του είδους. Οι όποιες τρομοσκηνές και σχετικές εικόνες επίσης είναι πιο δυνατές από το αναμενόμενο – δηλαδή δεν περίμενα πόσο ανησυχητικό σκηνικό μπορείς να χτίσεις μονάχα με μια γιαγιά που απλά σε ακολουθεί, με το βλέμμα στυλωμένο πάνω σου, χωρίς να μιλάει καθόλου.
Δυστυχώς, πέρα από όλα αυτά τα καλά… τίποτα άλλο. Μάπα το καρπούζι και τελείως τζάμπα το hype και ο χαμούλης που ακολούθησαν την ταινία. Γιατί, μετά την ενδιαφέρουσα αρχή, το It Follows είναι πολύ απλά σκυλίσια βαρετό. Το σενάριο δεν καταφέρνει να… ακολουθήσει (pun intended) την πρωτότυπη ιδέα και τους αξιόλογους χαρακτήρες και μετατρέπεται στο δεύτερο μισό της ταινίας σε μια ατελείωτη κοιλιά όπου βλέπουμε τεράστια πλάνα με τους χαρακτήρες να… κοιμούνται (!) και γενικά, τα πάντα κινούνται με ταχύτητα χελώνας. Χωρίς λόγο, χωρίς φως στο τούνελ, δίχως την αίσθηση ύπαρξης σκοπού. Στα μείον και το προβλεπόμενο φινάλε, όσο και η πολύ αδύναμη κορύφωση που οδηγεί σε αυτό.
Συνοψίζοντας: ξεκινά με φόρα, αλλά ξεφουσκώνει γρήγορα. Και είναι κρίμα, γιατί το It Follows είχε τη – σεναριακή, υποκριτική και σκηνοθετική – στόφα να εξελιχθεί σε κάτι πολύ καλό. Αν ήταν πιο συνεπές στη μυθολογία του, ή έστω διαρκούσε σαράντα λεπτά λιγότερο, θα μιλούσαμε για μια πολύ διαφορετική όσο και ανώτερη ταινία.
Βαθμολογία: 5,5/10

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά