Jack Thorne – Ο Χάρι Πότερ και το Καταραμένο Παιδί

by Αταλάντη Ευριπίδου

Επέστρεψα από τις διακοπές με κάτι που είμαι σίγουρη ότι πολλοί από εσάς περιμένετε πώς και πώς. “Ο Χάρι Πότερ και το Καταραμένο Παιδί”, λοιπόν, που θα κυκλοφορήσει στα Ελληνικά στις 29 Σεπτεμβρίου από τις εκδόσεις Ψυχογιός, θα είναι το αντικείμενο του σημερινού άρθρου. Όπως συνήθως, στο nyctophilia διαβάζουμε πριν από σας για σας. Προτού προχωρήσω στην κριτική μου, να τονίσω δύο πολύ σημαντικά πράγματα: 1) το βιβλίο δεν είναι μυθιστόρημα, αλλά σενάριο θεατρικού έργου και 2) η J.K. Rowling δεν είναι η συγγραφέας – το σενάριο έγραψε ο Jack Thorne, βασισμένος σε μια πρωτότυπη, νέα ιστορία των Jack Thorne, John Tiffany και J.K. Rowling. Καταλαβαίνω τον λόγο για τον οποίο το όνομα της Rowling αναγράφεται πρώτο και με μεγάλα γράμματα στο εξώφυλλο του βιβλίου (τόσο στην αγγλική, όσο και στην ελληνική έκδοση), όμως είναι σημαντικό, πιστεύω, να έχετε στο νου σας πως αυτό γίνεται για λόγους διαφήμισης κι όχι επειδή η καινούρια αυτή περιπέτεια του Χάρι Πότερ γράφτηκε από την ίδια. Επίσης, να σημειώσω ότι είμαι μεγάλη λάτρης της επταλογίας, ότι ανήκω στη γενιά που μεγάλωσε με τον Χάρι Πότερ και περίμενε με ανυπομονησία πότε θα βγει το επόμενο βιβλίο και διάβαζε τα μυθιστορήματα της Rowling κάτω από το θρανίο την ώρα των αρχαίων. Τα αγαπάω αυτά τα βιβλία, τα έχω διαβάσει δεκάδες φορές και συνεχίζω να τα διαβάζω. Επομένως, ήθελα να μου αρέσει το “Καταραμένο Παιδί” και καμία πρόθεση δεν είχα να το θάψω.

Κάπου εδώ θα πρέπει να αρχίσατε να νιώθετε πως έρχεται ένα “αλλά”. Αλλά, λοιπόν. Το βιβλίο με απογοήτευσε. Όχι επειδή ήταν θεατρικό – έχω διαβάσει θεατρικά στο παρελθόν, οπότε η φόρμα δεν μου είναι άγνωστη ούτε με ξένισε. Με απογοήτευσε για τρεις πολύ σημαντικούς λόγους που θα αναλύσω παρακάτω. Πρώτα απ’ όλα, όμως, να σας πω λίγα πράγματα για την πλοκή.

Πρωταγωνιστές του “Καταραμένου Παιδιού” είναι ο Άλμπους Πότερ, ο νεότερος γιος του Χάρι, και ο Σκόρπιους Μαλφόυ, ο μοναχογιός του Ντράκο. Όλα αρχίζουν να πηγαίνουν στραβά από τη στιγμή που ο Άλμπους επιλέγεται για το Σλίθεριν και ο Σκόρπιους γίνεται ο καλύτερός του – ο μοναδικός του – φίλος. Και πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, όταν το Υπουργείο Μαγείας κατάσχει μια χρονομηχανή κι οι δύο νεαροί μάγοι δοκιμάζουν να τη χρησιμοποιήσουν για να διορθώσουν μια φρικτή αδικία του παρελθόντος. Όπως συχνά λένε, ο δρόμος για την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.

Το πρώτο πράγμα που δεν μου άρεσε ήταν η ίδια η ιστορία. Είναι ένα εντελώς τεμπέλικο αμάλγαμα από what-ifs και ανατροπές που δεν προοικονομούνται, ενώ αφήνει επίσης τρύπες και κενά τα οποία δεν βγάζουν κανένα νόημα αν τα σκεφτεί κανείς. Δυστυχώς, δεν μπορώ να εξηγήσω περισσότερα χωρίς να κάνω τεράστια spoilers, αλλά πιστεύω πως, όταν το διαβάσετε, θα τα δείτε και μόνοι σας. Αρκεί να πω το εξής: τα ταξίδια στον χρόνο είναι ένα εύρημα που έχει πάντα πολλούς κινδύνους και, ενώ στον “Αιχμάλωτο του Αζκαμπάν” πέτυχε εκατό τοις εκατό, στο “Καταραμένο Παιδί” αποτυγχάνει οικτρά.

Η δεύτερη μεγάλη μου απογοήτευση σχετίζεται με τους παλιούς χαρακτήρες. Δεν μεγάλωσαν όπως τους φανταζόμουν. Η Ερμιόνη είναι Υπουργός Μαγείας, μεν, μιλάει όπως ο δεκαεξάχρονος εαυτός της δε. Ο Χάρι είναι επικεφαλής των Χρυσούχων, αλλά βαριέται να γράφει και να διαβάζει αναφορές και θέλει μόνο περιπέτεια. Ο Ρον είναι μια κακή εκδοχή των δίδυμων Γουέσλι και ο Ντράκο είναι ο μόνος που φαίνεται να έχει ωριμάσει πραγματικά και ουσιαστικά. Αλλά, εντάξει, θα μου πείτε, έχουμε και τους καινούριους χαρακτήρες. Ο Σκόρπιους είναι μακράν πιο ενδιαφέρων από τον Άλμπους, ο οποίος είναι απλά γκρινιάρης και εκνευριστικός χωρίς κανέναν λόγο. Η Ρόουζ Γκρέηντζερ-Γουέσλι είναι μια μίνι Ερμιόνη αλλά χειρότερη γιατί, σε αντίθεση με τη μητέρα της, έχει έναν σκασμό προκαταλήψεις. Ο “μεγάλος κακός” της υπόθεσης, είναι εντελώς αδιάφορος και δεν πείθει – στην ουσία πρόκειται για μια μέτρια προσπάθεια αναβίωσης του Βόλντεμορτ, χωρίς το οικογενειακό και προσωπικό παρελθόν του Τομ Ριντλ (Άντον Μόρβολ Χερτ, στην ελληνική μετάφραση) και, κυρίως, χωρίς τα κίνητρά του.

Τέλος, κατά τη γνώμη μου, οι δημιουργοί θα έπρεπε να είχαν αποτολμήσει να κάνουν ζευγάρι τον Σκόρπιους και τον Άλμπους. Το subtext που υπάρχει γύρω από τη σχέση τους, δείχνει έντονα προς αυτήν την κατεύθυνση. Πιστεύω πως θα ήταν σπουδαίο αν το είχαν κάνει, όχι μόνο διότι οι δύο χαρακτήρες έχουν τρομερή χημεία και θα έπειθαν ως δυο έφηβα αγόρια με αισθήματα το ένα για το άλλο, αλλά και επειδή κάτι τέτοιο, σε μια σειρά όπως το Χάρι Πότερ, θα πρόσφερε τεράστιο visibility και θα βοηθούσε πολλούς ομοφυλόφιλους εφήβους. Δεν ισχυρίζομαι πως έπρεπε να το έχουν κάνει γιατί θα άρεσε σε μένα ή γιατί “θα ήταν το σωστό”. Λέω, όμως, πως μου δόθηκε η εντύπωση ότι ήθελαν να το κάνουν και τελικά δείλιασαν.

Σε κάθε περίπτωση, συνιστώ στους φίλους του Χάρι Πότερ να το διαβάσουν για εγκυκλοπαιδικούς λόγους και, φυσικά, για λόγους νοσταλγίας. Ωστόσο, διατρέχετε κίνδυνο να απογοητευτείτε. Προσωπικά, το βρήκα μέτριο – αν και ο Σκόρπιους και ο Ντράκο έχουν πολύ δυνατή ιστορία, δεν αρκεί για να σωθεί το πράγμα – και, στο μυαλό μου, δεν το θεωρώ καν canon, είναι απλά ένα fan fiction με τη βούλα της συγγραφέως. Για μένα, το Χάρι Πότερ εξακολουθεί να τελειώνει στους “Κλήρους του Θανάτου”.

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά