Jötunn: Το αποτρόπαιο τέρας της ταινίας «The Ritual»

by Βασίλης Γιαννάκης
Image result for the ritual 2018

Μία από τις ταινίες τρόμου που από πολύ νωρίς ξεχώρισαν μέσα στο 2018 είναι το “The ritual” (H Τελετή), σε σκηνοθεσία David Bruckner και βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Adam Nevill.

Η ταινία

Τέσσερις άντρες, φίλοι από το κολέγιο, αποφασίζουν να κάνουν πεζοπορία στα σουηδικά βουνά. Όταν, όμως, παρεκκλίνουν από το κεντρικό μονοπάτι, χάνονται μέσα σε ένα αχανές δάσος, όπου έρχονται αντιμέτωποι με παράξενα είδωλα, ξεκοιλιασμένα θηράματα αλλά και ένα πελώριο τέρας που κάποιοι το λατρεύουν σαν θεό.

Όλα όσα υπόσχεται η παραπάνω σύνοψη, ο Bruckner μας τα παρουσιάζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Υπάρχουν υπαινιγμοί, χτίσιμο της έντασης, άψογη ατμόσφαιρα και υπέροχα καδραρίσματα.

Σε γενικές γραμμές, το “The ritual” απευθύνεται σε όσους αρέσουν σενάρια τύπου “The blair witch project”, αλλά σιχαίνονται τη found footage τεχνική και, επομένως, θέλουν να δουν κάτι παρόμοιο αλλά με υψηλότερα standars παραγωγής.

Image result for the ritual 2018

Οι εμφανίσεις και η μορφολογία του τέρατος

Το τέρας παραμονεύει διαρκώς και, όπως συνηθίζεται στις σωστά δομημένες ταινίες του είδους, η παρουσία του περιβάλλεται από μυστήριο για το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σκηνή που ο πρωταγωνιστής Luke (Rafe Spall) ρίχνει μια ματιά στο δάσος και βλέπει ένα χέρι να πιάνει έναν κορμό δέντρου.

Ακόμη και όταν  κάνει την εμφάνισή του, οι Λαβκραφτιανές επιρροές του σκηνοθέτη είναι εμφανείς, καθώς επιχειρεί – όσο του το επιτρέπουν οι περιορισμοί της ξεκάθαρης απεικόνισης – να καταστήσει τη μορφολογία του όσο δυνατόν πιο ασυνάρτητη και ασαφή γίνεται.

Η αλήθεια είναι ότι ακόμη και ο συγγραφέας Adam Nevill παρέχει στο βιβλίο του κάποια υπονοούμενα ότι πρόκειται για τη Shubb-Niggurath, που αναφέρει στα κείμενά του ο Lovecraft, και είναι «η μαύρη αίγα των δασών με τα χίλια νεογνά». Αυτό προκύπτει από το όνομα που φέρει στο βιβλίο, Modor, το οποίο στα παλιά αγγλικά και νορβηγικά σημαίνει «μητέρα».

Πώς όμως είναι εφικτό να αποδώσει κανείς μια ακατάληπτη και ασυνάρτητη μορφολογία, τη στιγμή που το μέσο που χρησιμοποιεί – ο κινηματογράφος – δεν προσφέρεται για ασαφείς περιγραφές;

Για να ξεπεράσει αυτό το εμπόδιο, ο Bruckner εμφανίζει το πλάσμα ως δισυπόστατο, με τη μία από τις δύο μορφές του να ξεγελά τον θεατή όσον αφορά τα χαρακτηριστικά της μορφολογίας του, ενώ λίγο αργότερα εμφανίζεται η δεύτερη μορφή, η πραγματική του.

Έτσι, λοιπόν, στην αρχή νομίζουμε ότι πρόκειται για κάτι που μοιάζει με έναν ακέφαλο καμπούρη άντρα με κουκούλα.

Αργότερα, διαπιστώνουμε ότι στην πλήρη του έκταση είναι τεραστίων διαστάσεων, με σώμα που θυμίζει μια ασυνάρτητη μίξη ελαφιού και ανθρώπου. Για την ακρίβεια, το κεφάλι αποτελείται από δύο ανθρωπόμορφες φιγούρες που είναι πλήρως συνδεδεμένες μεταξύ τους. Τα χέρια της μιας εξ’ αυτών σχηματίζουν τα σαγόνια του πλάσματος, ενώ τα χέρια της άλλης σχηματίζουν τα κέρατα.

Οι μυθολογικές αναφορές του τέρατος

Σύμφωνα με τους κατοίκους που το λατρεύουν σαν θεότητα, πρόκειται για ένα “jötunn”. “Jötunn” στη νορβηγική μυθολογία σημαίνει «γίγαντας».

Γι’ αυτούς τους γίγαντες γνωρίζουμε ότι έχουν τερατώδη όψη και υπεράνθρωπη δύναμη. Πρόκειται για πνεύματα της φύσης που βρίσκονται σε διαρκή διαμάχη με τις φυλές των Aesir και των Vanir, παρά το γεγονός ότι σε κάποιους επιμέρους μύθους φαίνονται να συνεργάζονται με αυτές τις φυλές ή ακόμη και να παντρεύονται με εκπροσώπους τους.

Άλλες τοπικές επωνυμίες που σχετίζονται με αυτούς είναι οι Niflheimr, Útgarðar και Járnviðr. Αξίζει να σημειωθεί ότι, μερικές φορές, περιγράφονται σαν να έχουν ίδιο ύψος με τους ανθρώπους και, όπως φαίνεται, ο σκηνοθέτης έλαβε σοβαρά υπόψη τη λεπτομέρεια αυτή στην απεικόνιση του πλάσματος, προσδίδοντάς του τη διπλή υπόσταση που περιγράψαμε παραπάνω.

Υπάρχει, επίσης, η αναφορά ότι πρόκειται για απόγονο του Loki, του θεού της πανουργίας, ο οποίος στην πραγματική του περιγραφή δεν θυμίζει ιδιαίτερα τη γοητευτική εικόνα με την οποία τον έχουν παρουσιάσει τα Marvel Studios. Ο πραγματικός Loki είναι χαοτικός, αλλάζει διαρκώς όψεις και είναι πατέρας πολλών αποτρόπαιων πλασμάτων, όπως είναι αυτό της ταινίας.

Image result for the ritual monster 2018

Η μεταφορική ερμηνεία του τέρατος

Το τέρας, εκτός των άλλων, έχει και μία συμβολική υπόσταση στο σενάριο. Συμβολίζει την ενοχή του πρωταγωνιστή, ο οποίος είχε δειλιάσει και παραλύσει εντελώς μπροστά στη δολοφονία του φίλου του. Επομένως, η μάχη που ακολουθεί είναι ουσιαστικά η αναμέτρησή του με τον προσωπικό του δαίμονα που έχει δημιουργηθεί από το συγκεκριμένο ψυχολογικό τραύμα. Το γεγονός αυτό καθιστά τη λύτρωσή του ακόμη πιο έντονη απ’ όσο φαίνεται με την πρώτη ματιά.

Από τα παραπάνω αντιλαμβάνεστε την καλή δουλειά που έχει γίνει σε ό,τι αφορά τη μορφολογία και το backstory του πλάσματος του “The ritual”. Αναμφίβολα, πρόκειται για μια αξιόλογη προσθήκη στο πάνθεον των κινηματογραφικών τεράτων.

Πηγές

decider.com
horror.media
bloody-disgusting.com
forbes.com

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά