Kentaro Miura: Μικρός φόρος τιμής στον δημιουργό του “Berserk”

by Nyctophilia

Γράφει ο Δημήτρης Μαντζαβράκος

Κάποιοι άνθρωποι μας σημαδεύουν. Μας οδηγούν σε όλη μας τη ζωή και ακόμα και όταν τους χάνουμε ξέρουμε πως θα είναι πάντα μαζί μας, κομμάτι του εαυτού μας. Αυτό συνήθως ισχύει για ανθρώπους δικούς μας, συγγενείς και φίλους. Όμως υπάρχουν και οι περιπτώσεις που γνωρίζουμε κάποιον μέσα από το έργο του κι αυτό είναι πολλές φορές εξίσου σημαντικό. Το έργο που άφησε πίσω του ο Kentaro Miura, αν και θα μείνει ημιτελές, είναι ένα από τα σημαντικότερα της εποχής μας και αισθάνομαι ευγνώμων για όλα όσα μου δίδαξε.

Ένας μαγικός κόσμος, ένας ρεαλιστικός, βασανισμένος, άγριος αλλά και ευγενικός πρωταγωνιστής που βρίσκεται σε απίστευτες καταστάσεις κι ένας τελειομανής mangaka φαίνεται πως ήταν η συνταγή για την επιτυχία. Το Berserk ξεκίνησε το 1989 το σκοτεινό, ταλαίπωρο, μαγευτικό ταξίδι του και δεν σταμάτησε ποτέ. Βέβαια το ποτέ είναι σχετικό, γιατί όπως όλοι οι λάτρεις του συγκεκριμένου manga ξέρουν, τα τελευταία χρόνια υπήρχαν πολλές καθυστερήσεις μεταξύ των chapters, αλλά κάθε φορά που κυκλοφορούσε το επόμενο μας άφηνε όλους άφωνους με τη προσοχή στη λεπτομέρεια και την καθηλωτική πλοκή του. Πολλές φορές οι ίδιοι οι επιμελητές του, του φωνάζανε γιατί ενώ ήταν αρκετά γρήγορος στα storyboard και τα σκίτσα του, όταν ερχόταν η ώρα για το τελικό προϊόν, καθόταν και το διόρθωνε pixel by pixel, χωρίς να δεχθεί ιδιαίτερη βοήθεια από τους βοηθούς του.

Έργα τέχνης. Μόνο ως έτσι μπορούν να χαρακτηριστούν τα περισσότερα από τα πάνελ του. Πολλές φορές θυμίζανε κάτι που θα έπρεπε να βρίσκει κανείς σε μουσεία ή σε κάποια έκθεση με πίνακες ζωγραφικής.

Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μας έμαθε το Berserk είναι το πώς να προχωράμε στη ζωή ακόμα και όταν τα πράγματα είναι δύσκολα, όταν όλος ο κόσμος γύρω σου καταρρέει και μένεις να μάχεσαι μόνος. Πρέπει να βρεις τη δύναμη, να βρεις τη βοήθεια και να συνεχίσεις. Αυτό πρέπει να κάνουμε και τώρα.

Θυμάμαι ακόμα όταν στο ήμουν στο Λύκειο, κι ένας φίλος μου γνώρισε τον κόσμο του Berserk και το διάβαζα μετά μανίας για εβδομάδες ολόκληρες, όταν γυρνούσα σπίτι (ή όταν έκανα κοπάνα). Έχουν περάσει σχεδόν δεκαπέντε χρόνια από τότε και το Berserk ήταν πάντα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Και θα συνεχίσει να είναι. Πάντα όταν βλέπαμε ένα καλό σχέδιο λέγαμε «καλό, αλλά δεν είναι σαν το Berserk».

Με επιρροές από Guin Saga, Violence Jack, Fist of the North Star, με την αισθητική του σχεδίου του να δανείζεται από τον Ολλανδό εικαστικό καλλιτέχνη M. C. Escher, τον Hieronymus Bosch με τη φοβερή παραλλαγή του «The Garden of Earthly Delights» στο volume 34 του Berserk και πολλούς άλλους. Με τη σειρά του έχει δώσει έμπνευση σε πολλά γνωστά franchise ανά τα χρόνια. Τα Dark Souls, Final Fantasy, Monster Hunter είναι μόνο μερικά από αυτά.

Μετά από τόσα χρόνια και τόσα θέματα που έχει καλύψει -τη μοναξιά, την κακοποίηση, τη προδοσία, τις θυσίες, τη διαφθορά της εξουσίας και πολλά ακόμη- τελικά έγινε αυτό που φοβόμασταν. Δυστυχώς, πολύ πολύ νωρίτερα απ’ ό,τι θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Ο μεγάλος Kentaro Miura μάς άφησε χωρίς να ολοκληρώσει το έργο του.

Kentaro Miura (1966-2021)

Πολλοί θαυμαστές του έχουν ήδη αποτίσει φόρο τιμής σε διάφορα κοινωνικά δίκτυα, και πολλοί συνάδελφοί του έχουν εκφράσει τα συλλυπητήριά τους. Ο George Morikawa του Hajime no Ippo μοιράστηκε στο Twitter μια όμορφη ιστορία για το πώς γνωρίστηκαν, όταν ο Miura δούλεψε για ένα διάστημα ως βοηθός του. Του έκανε φοβερή εντύπωση το πόσο ταλαντούχος ήταν για την ηλικία του. Γρήγορα έγιναν φίλοι και άρχισαν να μιλάνε για τα αγαπημένα τους manga. Τότε τον ρώτησε τι ήταν αυτά τα σκίτσα που κουβαλούσε μαζί του. Σκίτσα μιας νεράιδας και ενός μαχητή με ένα τεράστιο σπαθί, που αργότερα θα γνωρίζαμε ως Puck και Guts. Εκείνος απάντησε:

«Απλά κάποια πράγματα που έχω στο μυαλό μου. Κάτι που θέλω να αφιερώσω πολύ κόπο και χρόνο για να το ζωγραφίσω».

Ίσως να μη δούμε ποτέ τη τελική αναμέτρηση του Guts με τον Griffith και τον Zod. Ίσως να μη δούμε ποτέ το πώς θα κατέληγε η σχέση του με την Casca και όλους τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Ίσως τελικά πρέπει να θυμόμαστε πως δεν έχει σημασία ο προορισμός, αλλά το ταξίδι. Και τι ταξίδι ήταν αυτό! Kentaro Miura, σ’ ευχαριστούμε για όλα.

Βιογραφικό του συγγραφέα

Ο Δημήτρης Μαντζαβράκος κατάγεται από τη Σπάρτη Λακωνίας, αλλά γεννήθηκε και διαμένει στη Θεσσαλονίκη. Η αγάπη του για τα βιβλία, τις ταινίες και τα βιντεοπαιχνίδια φαντασίας ξεκίνησε σε μικρή ηλικία. Η δίψα του για νέους κόσμους και νέα ταξίδια με φανταστικές ιστορίες δεν έσβησε ποτέ και κάποια στιγμή αποφάσισε να δημιουργήσει κι αυτός τον δικό του κόσμο με τα δικά του ταξίδια και τις δικές του ιστορίες. Το «Λέορ – Η αναζήτηση του δράκου-βασιλιά» είναι το πρώτο του βιβλίο και πήρε σχεδόν δέκα χρόνια για να ολοκληρωθεί, να διορθωθεί και να εκδοθεί, ενώ παράλληλα συνέχιζε τις σπουδές του στην πληροφορική και αργότερα τη δουλειά του ως τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών.

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά