Know your role!

by Ηλίας Τσιάρας

Σήμερα, στο τελευταίο μας ραντεβού για το 2017, σκέφτηκα να αναφερθούμε σε έναν πολύ σημαντικό παράγοντα όλων των rpgs, αυτόν του ρόλου που έχει ο χαρακτήρας μας εντός της ομάδας. Κατά την εμπειρία μου είναι ένα θέμα που ενδέχεται να δημιουργήσει πολλά και σοβαρά (στα πλαίσια ενός παιχνιδιού πάντα) προβλήματα στη λειτουργικότητα του party. Μην περιμένετε να διαβάσετε οδηγίες και συμβουλές για κάθε class και κάθε path, αναγκαστικά (εκτός κι αν γράψω έναν οδηγό 200+ σελίδων, χμ…) θα περιοριστούμε σε μια πιο σφαιρική-επιδερμική προσέγγιση. Έτοιμοι;

Εγώ ή Εμείς;

Δηλαδή σοβαρά, με φαντάζεστε να παίζω βάρδο επειδή λείπει από το party; Καλύτερα monopoly! 😛

Πάρα πολλές φορές πέφτω πάνω σε κάποιον (κυρίως νέο παίχτη) που παραθέτει σε κάποιο group του facebook ή forum τη σύνθεση του party στο οποίο σκοπεύει να συμμετάσχει, ζητώντας προτάσεις για το τι χρειάζεται ή λείπει. Μέγα λάθος. Για να περάσεις καλά παίζοντας ένα RPG πρέπει να γουστάρεις τον χαρακτήρα σου, όχι να είσαι εκεί από υποχρέωση, για να βουλώσεις μια τρύπα. Ως ενός σημείου θεωρώ πως κάθε ομάδα adventurers που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να τηρεί λίγο πολύ το στερεότυπο warriormagehealer+κάτι κουλό (ανάλογα πάντα και τον αριθμό των παικτών). Μελετώντας και παίζοντας την 5η έκδοση όμως, βλέπω πως αυτή η συνθήκη μπορεί να επιτευχθεί με πάρα πολλούς συνδυασμούς ή και να αγνοηθεί εντελώς. Στην πρώτη δοκιμή, κατά την εισαγωγική περιπέτεια Lost Mines of Phandelver το party μας αποτελούνταν από Barbarian, Paladin, Monk και Warlock. Οπότε, μην αγχώνεσαι. Αφού τα καταφέραμε εμείς, μπορούν να το κάνουν όλοι. Κάτσε και σκέψου τι θέλεις εσύ να υποδυθείς, δημιούργησε ένα ενδιαφέρον και λεπτομερές υπόβαθρο και τα υπόλοιπα θα τα βρείτε όλοι μαζί ως μια συντροφιά στην πορεία.

Η πράξη νικά τη θεωρία

Πόσες φορές δεν έχουμε φανταστεί τον χαρακτήρα μας να κάνει τρομερά, κοσμοϊστορικά ανδραγαθήματα, πράξεις απαράμιλλου θάρρους που θα τραγουδούν όλοι οι ακατανόμ… εμ, βάρδοι ήθελα να πω, όλου του κόσμου (όποιος κι αν είναι αυτός) αλλά τελικά καταλήγουμε η νοσοκόμα του άμυαλου βάρβαρου; Όχι πως αυτό είναι απαραίτητα κακό, αλλά εντάξει, δεν το λες και ηρωικό κατόρθωμα. Το πώς ακριβώς θα υποδυθείτε έναν χαρακτήρα αποτελεί μια περίπλοκη συνάρτηση που εμπεριέχει μέσα της όλα τα μέλη του party αλλά και την ίδια την υπόθεση, το ύφος αν προτιμάτε, του campaign. Γι` αυτό, υπομονή. Προτού παραιτηθείτε από έναν χαρακτήρα γιατί δε σας βγαίνει όπως θέλατε, δώστε του λίγο χρόνου και εν ανάγκη προσαρμοστείτε. Αν και πάλι δε σας αρέσει ο άχαρος ρόλος σας, συζητήστε το με τους υπόλοιπους. Μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα.

Διακριτοί ρόλοι

Ξέρω πως πολλοί από εσάς θα διαφωνήσουν αλλά πιστεύω πως, ως έναν βαθμό τουλάχιστον γιατί δε μου αρέσει να είμαι απόλυτος, ο κάθε χαρακτήρας πρέπει να έχει μια ξεχωριστή και συγκεκριμένη θέση σε μία ομάδα και κατά συνέπεια έναν διακριτό ρόλο στη μάχη. Ένας melee χαρακτήρας (δε μου πολυαρέσει η ορολογία των MMORPGs, αλλά θα αναγκαστώ να τη δανειστώ), είτε πρόκειται για τον allaround fighter, είτε για τον damage dealer paladin ή για τον δεν-πεθαίνω-χτύπα-κι-άλλο barbarian είναι αυτός που θα βρίσκεται πάντα στην καρδιά της μάχης. Ακούγεται κοινότυπο και προφανές, αλλά θα εκπλαγείτε με το πόσοι τύποι που παίζουν τέτοιους χαρακτήρες δεν το κάνουν. Στο πρώτο μεγάλο campaign που συμμετείχα ως cleric κόντεψα να πεθάνω καλύπτοντας τον μάγο γιατί ο fighter με το greatsword καθόταν πίσω και έξυνε το κεφάλι του.

Στο σημείο αυτό να τονίσω πως κατά την άποψή μου ο βασικός ρόλος των fighterοειδών ΔΕΝ είναι να κάνουν damage, αλλά να τραβάν πάνω τους τους εχθρούς, επιτρέποντας στα υπόλοιπα μέλη της ομάδας ( ναι, μάγε, εσένα κοιτάω. Θα κοιτούσα και τον rogue αλλά δεν μπορώ να τον εντοπίσω γιατί κρύβεται σε κάτι σκιές) να κάνουν τη δική τους δουλειά. Οι μάγοι από την άλλη, είναι αυτοί που θα βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά όταν η ωμή βία δεν αρκεί. Ειδικά ένας wizard με την πληθώρα spell που διαθέτει στο βιβλιαράκι του, εκτός κι αν είναι κάφρος οπότε έχει μόνο fireball, lightning bolt και disintegrate κάτι που με κάνει να αναρωτιέμαι γιατί δεν έκανε εξ αρχής sorcerer, είναι ειδικός στο να σκεφτεί δημιουργικά και να βοηθήσει τα μέγιστα. Καλά, εννοείται πως ένα fireball δεν πείραξε ποτέ κανένα, ή τουλάχιστον όσους έχουν evasion.

Επίσης, καλό θα ήταν να βρίσκεται σχετικά μακριά από το επίκεντρο της μάχης. Δεν του λες και ανθεκτικούς τύπους. Η συνεισφορά των healers είναι προφανής, αν και με την εντελώς κουλή μαγκιά να κοιμάσαι το βράδυ και να είσαι του κουτιού μετά τους κάνει ελαφρώς -ελαφρώς είπα, μην τρελαίνεστε- λιγότερο χρήσιμους από ό,τι στο παρελθόν. Για να μη θίξω το ανεκδιήγητο και βλάσφημο γεγονός, πως το raise dead βρίσκεται πια και στην spell list των βάρδων! Μιας και τους αναφέραμε να πω πως τόσο αυτοί όσο και οι druids, είναι αυτό που λέμε support, δηλαδή υποστηρίζουν την ομάδα με τις ειδικές τους ικανότητες αλλά και τα μαγικά τους. Τώρα, αν ο δρυίδης σας είναι shapeshifterpath of the moon όπως ο δικός μας, τότε εντάσσεται και στην κατηγορία των fighterοειδών, καθώς αποτελεί μια πρώτης τάξεως meat shield.

Οι monk, ranger και rogue είναι specialized πολεμιστές. Ο monk είναι ιδανικός στο να αλωνίζει όλο το battlefield μοιράζοντας κλοτσιές, μπουνιές και κεφαλιές, ο ranger κλασικά αξιόπιστος είτε με όπλα είτε με animal companion (αλλά καλύτερος με όπλα, λένε οι κακεντρεχείς) και ο rogue θανατηφόρος όταν βρει κάποιο εύκολο θύμα που κοιτά αλλού (κατά προτίμηση τον fighter).

Ο warlock είναι μια κατηγορία μόνος του, αλλά μου αρέσει. Πέρα από το καταπληκτικό, από πλευράς damage, cantrip του, τα invocations παίζουν τρομερά μεγάλο ρόλο στο τι ακριβώς θα κάνει σε μια μάχη. Εκτός αν τον κάνεις Hexblade οπότε απλώς πας μπροστά και σφάζεις ό,τι κινείται.

Κοινωνική αλληλεπίδραση

Όπως ακριβώς υπάρχουν διακριτοί ρόλοι στη μάχη, το ίδιο ισχύει και για τις συνδιαλλαγές των χαρακτήρων με τους διάφορους npcs. Πολλοί αφήνουν τον βάρδο ή τον sorcerer να κάνουν όλη τη δουλειά, κυρίως λόγω του υψηλού charisma. Δεν μπορώ να πω πως είναι λάθος ως κίνηση, απλώς πολλές φορές δεν αρκεί μόνο η ευφράδεια που τους διακρίνει. Ανάλογα με την περίσταση, ίσως να ήταν πιο λογικό να μιλήσει κάποιος άλλος. Αν για παράδειγμα συνομιλείτε με έναν στρατηγό, ίσως ο πιο κατάλληλος να είναι ο fighter ή ο paladin. Σε μια συνάντηση στις αποβάθρες ενός κακόφημου λιμανιού είναι πιθανό ο rogue να τα πει καλύτερα. Όπως και να έχει, καλό θα ήταν όλοι οι παίκτες να προσπαθούν να συμμετέχουν ενεργά στο παιχνίδι και να μην περιμένουν μόνο την ώρα της μάχης. Εντάξει, εξυπακούεται πως πρέπει πάντα να σκεφτόμαστε λογικά και in character και να μην προσπαθεί ο halforc barbarian με 6 intelligence να λύσει τον γρίφο του γεροσοφού με τους δίδυμους.

Αυτά (δεν τα λες και ολίγα) για σήμερα. Περισσότερα την επόμενη φορά. Μέχρι τότε, είθε η Tymora να σας χαμογελά κι αν συναντήσετε κάποιον χρήσιμο βάρδο στις περιπλανήσεις σας, παρακαλώ να μου τον φέρετε. Δεν πιστεύω σε αυτούς. Α, και καλές γιορτές!

Cover pic by Ralph Horsley

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά