“Nain Rouge”: Οι κόκκινοι νάνοι του Ντιτρόιτ

by Έρικ Σμυρναίος

Τα ξωτικά ζουν ακόμα στο Ντιτρόιτ

Το Ντιτρόιτ είναι μια μεγάλη βιομηχανική πόλη που βρίσκεται στο Μίσιγκαν, στις μεσοδυτικές περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι γνωστό  ως παγκόσμιο κέντρο της αυτοκινητοβιομηχανίας αλλά και ως πηγή πολλών μουσικών ρευμάτων. Το όνομα του προήλθε από τον ομώνυμο ποταμό που  ονομάστηκε από τους Γάλλους Rivière du Détroit  δηλαδή,  “Το ποτάμι του Πορθμού”. Το όνομα αυτό προέκυψε πιθανότατα από το γεγονός ότι ο ποταμός συνδέει τη λίμνη Σαντ Κλαιρ με τη λίμνη Ήρι. Το 2005 ήταν η 11η σε μέγεθος πόλη των Η.Π.Α, με 886.675 κατοίκους. Ωστόσο, είναι και ανάμεσα στις πρώτες στις ΗΠΑ ως προς τη μείωση του πληθυσμού της τα τελευταία 50 χρόνια καθώς η αύξηση της εγκληματικότητας, οι διαφυλετικές εντάσεις και η κακή οικονομική κατάσταση των περισσοτέρων κατοίκων της που οφείλεται στην παρακμή της Αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, προκάλεσαν τον μαρασμό της. Μάλιστα, το 2012, το Ντιτρόιτ θεωρήθηκε από το περιοδικό Forbes ως η «πιο μίζερη πόλη των ΗΠΑ» και στις 18 Ιουλίου 2013, η πόλη έκανε αίτηση για πτώχευση με χρέος που φτάνει τα 18 δισεκατομμύρια δολάρια. Θα ‘λεγε κανείς ότι μια αλλόκοτη κατάρα βαραίνει το συγκεκριμένο αστικό κέντρο, μια επίμονη κακοτυχία που ίσως να οφείλεται σε κάτι Παράξενο, σε κάτι που αποδέχτηκε ποτέ την ανάπτυξή του… Ίσως αυτό το κάτι να είναι ο μυστηριώδης «μικρός κόκκινος λαός» που ζούσε αμέριμνος στα δάση της συγκεκριμένης περιοχής, σε σχετική αρμονία με τις ιθαγενείς Ινδιάνικες φυλές, προτού καταφθάσουν οι πρώτοι άπληστοι Ευρωπαίοι….

Η αλήθεια είναι ότι κάθε γωνιά του κόσμου, σε κάθε κουλτούρα, απαντώνται μύθοι θρύλοι και δοξασίες για κάποιον παράξενο «μικρό λαό». Νεράιδες, Καλικάντζαροι, ξωτικά και κάθε άλλου είδους αλλόκοτα πλάσματα, τα περισσότερα προικισμένα με παράξενες δυνάμεις που αγγίζουν τη σφαίρα του υπερφυσικού, αναδύονται μέσα από τις  παραδόσεις της ανθρωπότητας ενώ δεν είναι λίγοι οι σύγχρονοι λαοί που αντιμετωπίζουν αυτές τις μυστηριακές οντότητες ως απόλυτα πραγματικές. Στην τεχνοκρατική Ισλανδία για παράδειγμα, προτού κατασκευαστεί ένας καινούργιος αυτοκινητόδρομος, οι κρατικές υπηρεσίες ζητούν τις συμβουλές ατόμων που υποτίθεται ότι λειτουργούν ως διάμεσα ανάμεσα στον «κρυμμένο λαό» του νησιού και τους ανθρώπινους κατοίκους του. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζουν ότι δεν θα πειραχτούν οι αόρατες κατοικίες των υπερφυσικών εκείνων πλασμάτων, ενδεχόμενο απευκταίο που θα είχε ως αναπόφευκτη συνέπεια θανατηφόρα ατυχήματα και ατυχίες για όποιον χρησιμοποιήσει τον σχεδιαζόμενο αυτοκινητόδρομο. Η Ισλανδία δεν αποτελεί εξαίρεση ως προς την επιρροή που ασκούν μέχρι σήμερα τέτοιου είδους πεποιθήσεις. Στην περιοχή του Ντιτρόιτ, εξακολουθούν να αναφέρονται συναντήσεις με παράξενες οντότητες που η παρουσία τους ήταν γνωστή πολλούς αιώνες προτού ο πρώτος Ευρωπαίος εξερευνητής πατήσει το πόδι του στην Αμερικανική Ήπειρο.

Ο μύθος, λοιπόν, του «μικρού λαού του Ντιτρόιτ», (σήμερα ονομάζονται Nain Rouge, δηλαδή «Κόκκινοι Νάνοι») ξεκινάει από την εποχή που η περιοχή κατοικούταν από την Ινδιάνικη φυλή των Ottawa. Εκείνα τα χρόνια το Ντιτρόιτ ήταν ένας παρθένος αγριότοπος με πυκνά δάση όπου κρυβόταν μια μεγάλη ποικιλία υπερφυσικών πλασμάτων, ανάμεσά σε αυτά και οι «Κόκκινοι Νάνοι». Ήταν πλάσματα σκανταλιάρικα, αδιάφορα ή ακόμα και φιλικά προς τους ανθρώπους, με την προϋπόθεση πως αυτοί θα τα σέβονταν και δεν θα τα ενοχλούσαν. Επίσης, όπως συμβαίνει με την πλειοψηφία των περιγραφών του «Μικρού λαού» στις δοξασίες όλων των λαών του κόσμου, έπαιζαν το ρόλο του προστάτη του τόπου. Φρόντιζαν τη γη, εξασφάλιζαν τη γονιμότητά της και προστάτευαν τα δάση της. Οι πρώτοι Γάλλοι άποικοι που έφτασαν στην περιοχή, έφεραν μαζί τους τις δικές τους δοξασίες και προλήψεις σχετικά με τον «Μικρό Λαό». Ανάμεσα στις παραδόσεις τους υπήρχε και η εικόνα μιας οντότητας με το όνομα Lutin, η οποία γεννήθηκε αρχικά στην περιοχή της Νορμανδίας. Τα Lutin ήταν σκανταλιάρικα στοιχειά που τους άρεσε να κάνουν φάρσες στους ανθρώπους. Ταίριαζαν αρκετά με τις δοξασίες για αλλόκοτους νάνους των ιθαγενών ινδιάνων με αποτέλεσμα οι δυο παραδόσεις να συγχωνευτούν.  Η εικόνα των Nain Rouge άρχισε στη συνέχεια να μεταβάλλεται σύμφωνα με τις ολοένα και πιο πολυάριθμες αφίξεις των Ευρωπαίων αποίκων που έφερναν τις δικές τους παραδόσεις, από διάφορα μέρη του Παλαιού Κόσμου. Ωστόσο, κάποια στιγμή η μορφή τους άλλαξε. Δεν ήταν πια οι σκανταλιάρικες οντότητες-προστάτες των δασών. Μεταμορφώθηκαν σε πλάσματα που προκαλούσαν την  καταστροφή και το θάνατο. Ακόμα και μια απλή θέασή τους θεωρούνταν πλέον οιωνός μελλοντικών καταστροφών. Τα Nain Rouge περιγράφονταν ως μικρόσωμα ανθρωποειδή σε μέγεθος μικρού παιδιού με πρόσωπα γερόντων που ήταν κατακόκκινα, με λαμπερά μάτια και δόντια μυτερά κίτρινα και βρώμικα. Ήταν ντυμένα με κουρελιασμένα και φθαρμένα ρούχα και φορούσαν μυτερά καπέλα ή γούνινες μπότες. Άλλες φορές δεν είχαν καν ρούχα αλλά σκεπάζονταν από μια βρωμερή κοκκινωπή γούνα.

Αν και όλα αυτά μοιάζουν βγαλμένα κατευθείαν από το βασίλειο του μύθου και της δεισιδαιμονίας, υποτιθέμενες πραγματικές συναντήσεις με αυτά τα μικρόσωμα όντα έχουν καταγραφεί πάμπολλες φορές. Οι ιθαγενείς Ινδιάνοι-κάτοικοι της περιοχής τα έβλεπαν συχνά και τα θεωρούσαν πολύ πραγματικά. Μια από τις πρώτες έγγραφες αναφορές με μάρτυρα ένα άτομο Ευρωπαϊκής καταγωγής έλαβε χώρα το 1701, όταν ο ιδρυτής του οχυρού που έμελλε να εξελιχθεί στην πόλη του Ντιτρόιτ, ο Antoine de la Mothe Cadillac, διοργάνωσε μια δεξίωση στις 10 Μαρτίου εκείνου του έτους. Κατά τη διάρκεια της δεξίωσης, μια παράξενη μάντισσα εμφανίστηκε από το πουθενά με μια μαύρη γάτα στους ώμους. Διάβασε το χέρι του και του είπε ότι ήταν γραφτό να ιδρύσει μια μεγάλη και τρανή πόλη αλλά ότι αυτή η καινούργια αποικία θα ήταν κακότυχη, ένας τόπος αγώνων ταραχών και αιματοχυσίας. Επίσης, τον προειδοποίησε να προσέχει να μην θυμώσει τους Nain Rouge γιατί μια τέτοια πράξη θα προκαλούσε την καταστροφή του. Εκείνος την ειρωνεύτηκε και αγνόησε επιδεικτικά τη δυσοίωνη προειδοποίηση της. Λίγο αργότερα, κάποιο ανοιξιάτικο απόβραδο, βγήκε με τη γυναίκα του για έναν περίπατο στην εξοχή, για να απολαύσουν μαζί τα όμορφα χρώματα του δειλινού. Τότε άκουσε δυο άνδρες να παραπονιούνται για την καινούργια πόλη που μόλις είχε ιδρυθεί, και μάλιστα τον έναν από αυτούς να ισχυρίζεται ότι είχε δει έναν petit nain rouge, δηλαδή ένα μικρό κόκκινο νάνο, γεγονός που προοιώνιζε ότι κάτι πολύ κακό επρόκειτο να συμβεί. Ο Cadillac γέλασε με αυτά τα λόγια αλλά αμέσως μετά, όπως ισχυρίστηκε αργότερα, είδε ένα παραμορφωμένο «πλάσμα που έμοιαζε με νάνο» το οποίο ήταν καλυμμένο με μια σκουρόχρωμη κόκκινη γούνα. Είχε μάτια σαν φωτεινές χάντρες και τα δόντια του ήταν γαμψά και απαίσια. Ο Cadillac χτύπησε το πλάσμα στο κεφάλι με το μπαστούνι περιπάτου που κρατούσε και του είπε να φύγει αλλά το τρομακτικό ξωτικό απλά γέλασε και απομακρύνθηκε με το πάσο του. Από τότε ο Cadillac χτυπήθηκε από ένα σωρό ατυχίες και τελικά πέθανε πάμφτωχος και μόνος.

Χρόνια αργότερα ένας φοβισμένος αγρότης ισχυρίστηκε ότι είδε ένα από αυτά τα πλάσματα στην οροφή του  αχυρώνα του να προσπαθεί να σκορπίσει τα άλογά του. Κάποιος άλλος ισχυρίστηκε ότι ένα παρόμοιο πλάσμα τον κρυφοκοίταζε κάθε βράδυ από τα παράθυρα του σπιτιού του και του έκλεβε τα πουλερικά του. Πολύ πιο γνωστό έγινε ένα παράδοξο συμβάν που έλαβε χώρα στις 30 Ιουλίου του 1763. Εκείνη την ημέρα, 250 Εγγλέζοι στρατιώτες ετοιμάστηκαν να εξαπολύσουν μια αιφνιδιαστική επίθεση ενάντια σε ένα στρατόπεδο επαναστατημένων Ινδιάνων που είχαν αντιδράσει ενάντια στην εχθρική πολιτική των Βρετανών αποίκων. Η εν λόγω εξέγερση έμεινε στην ιστορία ως Pontiac’s War, δηλαδή ο «Ο Πόλεμος του Πόντιακ» και πήρε αυτό το όνομα από τον πιο άγριο αρχηγό των Ινδιάνων τον ηγέτη της φυλής των  Odawa, Pontiac ο οποίος ήθελε να διώξει όλους τους λευκούς από την περιοχή του. Η παραπάνω διαμάχη πολύ γρήγορα έλαβε το χαρακτήρα μιας βάρβαρης και ανελέητης σύγκρουσης κατά τη διάρκεια της οποίας διαπράχθηκαν πολλές αγριότητες, όπως η σφαγή αμάχων και η αιχμαλωσία ανυπεράσπιστων ανθρώπων. Οι Βρετανοί προσπάθησαν να καταπνίξουν την εξέγερση των Ινδιάνων το συντομότερο δυνατόν. Εκείνη την ημέρα λοιπόν, η οποία κατέληξε να ονομάζεται The Battle of Bloody Run, ο Βρετανικός στρατός πλησίασε κρυφά ένα ινδιάνικο στρατόπεδο που βρισκόταν δίπλα σε ένα παραπόταμο του ποταμού Ντιτρόιτ με σκοπό να τους αιφνιδιάσει αλλά δυστυχώς γι’ αυτούς βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα στρατό 400 αγριεμένων Ινδιάνων που είχαν αντιληφθεί την παρουσία τους. Η μάχη που ακολούθησε έκανε τους Βρετανούς να υποχωρήσουν άτακτα και λέγεται ότι ήταν τόσο αιματηρή ώστε το νερό του ποταμού να βαφτεί κατακόκκινο.  Σχεδόν 60 Βρετανοί στρατιώτες πέθαναν σε εκείνη τη σύγκρουση μαζί και ο επικεφαλής τους ο λοχαγός James Dalyell, του οποίου το πτώμα αποκεφαλίστηκε και το κρανίο του παλουκώθηκε και ετέθη σε κοινή θέα από τους Ινδιάνους που το περιέφεραν ως τρόπαιο. Πολλοί μάρτυρες, ανάμεσα τους και επιζώντες Βρετανοί στρατιώτες, ισχυρίστηκαν ότι είδαν έναν κόκκινο νάνο να κάθεται στις όχθες του ποταμού λίγο πριν από τη μάχη, λες και ήθελε να εξασφαλίσει μια θέση που θα τους πρόσφερε την καλύτερη δυνατή θέα της σφαγής που θα ακολουθούσε. Επίσης, όταν η σφαγή ολοκληρώθηκε, ο ίδιος δυσοίωνος νάνος εθεάθη να χορεύει και να χοροπηδάει χαρούμενος ανάμεσα στα πτώματα που κείτονταν διασκορπισμένα στο έδαφος και να πλατσουρίζει στα αιματοβαμμένα πλέον νερά του ποταμού. Η συμπεριφορά του πλάσματος περιγράφηκε ως χαρούμενη και κεφάτη, λες και απολάμβανε το όλο γεγονός.

Η φήμη των Nain Rouge ως φορέων θανάτου και καταστροφών συνεχίστηκε μέχρι την εποχή της μεγάλης φωτιάς του Ντιτρόιτ του 1805 που αποτέφρωσε το μεγαλύτερο κομμάτι της πόλης. Λίγες μέρες προτού ξεσπάσει το κακό, ένα από τα τρομακτικά εκείνα ξωτικά εθεάθη πολλές φορές από τους κατοίκους της πόλης, και μάλιστα ορισμένοι ισχυρίστηκαν ότι το είδαν να χορεύει με τις φλόγες όταν τελικά η πυρκαγιά ξεκίνησε. Αργότερα το πλάσμα εθεάθη πάλι στο τέλος του πολέμου του 1812, όταν ο νικημένος στρατηγός William Hull το είδε να τον κρυφοκοιτάζει μέσα από την ομίχλη που σερνόταν στις άκρες του στρατεύματος και να χαμογελάει χαιρέκακα με τα απαίσια δόντια του εκτεθειμένα. Ο ίδιος ο Hull εκτελέσθηκε αργότερα με το αιτιολογικό της  στρατιωτικής ανυπακοής.

Οι θεάσεις και οι τρομακτικές συναντήσεις με τα Nain Rouge συνεχίστηκαν και στα μεταγενέστερα χρόνια. Τον Οκτώβριο του 1872, μια γυναίκα με το όνομα Jane Dacy ισχυρίστηκε ότι καθώς επέστρεφε στο σπίτι της στην οδό Elizabeth, βρέθηκε αντιμέτωπη με κάτι που περιέγραψε ως «ένα πλάσμα με κατακόκκινα μάτια, μακριά δόντια και ηχηρές οπλές». Η συνάντηση ήταν τόσο σοκαριστική που η Dacy λιποθύμησε και έμεινε κατάκοιτη για πολύ καιρό. Το 1884 μια άλλη γυναίκα ισχυρίστηκε ότι δέχτηκε μια άγρια επίθεση αργά τη νύχτα από ένα πλάσμα που έμοιαζε με «έναν πίθηκο που είχε κερασφόρο κεφάλι, λαμπερά αεικίνητα μάτια, και ένα διαβολικό χαμόγελο στο πρόσωπό του».

Ο ερχομός του 20 αιώνα δεν αποθάρρυνε τα κακόβουλα εκείνα πλάσματα. Έγιναν ορατά αρκετές φορές πριν από την εξέγερση του 1967 η οποία εξελίχθηκε στην πιο εκτεταμένη  και καταστροφική λεηλασία που είχε δει μέχρι τότε ολόκληρη η χώρα. Κάποιος μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι είδε ένα πλάσμα που έκανε «ανάποδα σάλτα» στην 12η Οδό, κατά τη διάρκεια της αστυνομικής εφόδου που πυροδότησε την όλη αναταραχή. Ύστερα, το 1976, δυο εργάτες τεχνικών έργων του Δήμου, είδαν ένα Nain Rouge να σκαρφαλώνει σε ένα φανοστάτη του Δήμου ακριβώς προτού ξεσπάσει μια από τις χειρότερες χιονοθύελλες που έπληξαν την πόλη σε ολόκληρη την ιστορία της.

Υπάρχουν όμως και ακόμα πιο μεταγενέστερες θεάσεις. Το 1996, στο έντυπο the Michigan Believer εμφανίστηκε μια ιστορία σχετικά με δυο μάρτυρες οι οποίοι, τη στιγμή που έβγαιναν έξω από ένα nightclub είδαν ένα μικρό καμπουριαστό ανθρωπάκι που φορούσε κάτι το οποίο έμοιαζε με μια βρώμικη και κουρελιασμένη γούνα. Το εν λόγω πλάσμα έμοιαζε να προσπαθεί να παραβιάσει ένα αυτοκίνητο αλλά μόλις κατάλαβε ότι το παρακολουθούσαν το έβαλε στα πόδια βγάζοντας μια κραυγή που έμοιαζε με το «κακάρισμα ενός κορακιού». Αλλά και το 2017 ένας συμμετέχων στο Reddit με το ψευδώνυμο “theinfamous99” αφηγήθηκε μια παράξενη ιστορία που μοιάζει με πολλές από τις προαναφερθείσες αναφορές που αφορούν αυτά τα αινιγματικά πλάσματα:

Σύμφωνα με τα όσα έγραψε το εν λόγω μέλος, η ηλικιωμένη θεία του, όταν ήταν μικρό κορίτσι, είχε δει πολλές φορές έναν παράξενο νάνο. Την τελευταία φορά που τον είδε ήταν σε ένα γραφείο κηδειών όπου είχε προσπαθήσει να την παρασύρει σε κάποιο υπόγειο αλλά εκείνη είχε αρνηθεί να τον ακολουθήσει γιατί είχε νιώσει ότι είχε κακές προθέσεις. Ακόμα και όταν του αφηγήθηκε την παραπάνω ιστορία, σε μεγάλη πλέον ηλικία, φαινόταν αναστατωμένη. Του εμπιστεύτηκε επίσης ότι εκείνη η εμπειρία την είχε σημαδέψει ψυχικά για το υπόλοιπο της ζωής της.

Θα μπορούσε να υπάρχει καμία κρυμμένη πραγματικότητα πίσω από αυτές τις αφηγήσεις ή πρόκειται απλά και μόνο για ανυπόστατες διαδόσεις και  αστικούς μύθους;  Και αν κρύβεται κάτι αληθινό πίσω από όλα αυτά, τι θα μπορούσε να είναι αυτό; Σίγουρα παρουσιάζει πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι θεάσεις των Nain Rouge φαίνεται να συμβαίνουν πάντα προτού χτυπήσει την πόλη κάποια καταστροφή πράγμα που μας κάνει να τα παραλληλίσουμε με άλλες δυσοίωνες οντότητες όπως είναι ο ξακουστός Μothman του Point Pleasant στη Virginia.

Επίσης, γιατί τα Nain Rouge άλλαξαν χαρακτήρα και έγιναν τόσο εχθρικά; Ίσως γιατί δεν καλοδέχτηκαν τις ορδές των ευρωπαίων αποίκων που κατέλαβαν τη γη τους και κατέστρεψαν το φυσικό τους περιβάλλον. Ίσως πάλι απλά τα παρεξηγούμε κάθε φορά που προσπαθούν να μας προειδοποιήσουν για κάτι κακό που πλησιάζει.

Άσχετα πάντως με το αν τα Nain rouge υπάρχουν, η πόλη του Ντιτρόιτ τα έχει πλέον υιοθετήσει ως μασκότ. Χρόνια τώρα (από το 2010) διοργανώνεται μια ετήσια παρέλαση στην πόλη που ονομάζεται the Marche du Nain Rouge, όπου μασκαρεμένοι εορτάζοντες κυνηγάνε τελετουργικά τον κόκκινο νάνο έξω από την πόλη και τελικά καίνε ένα ομοίωμα του πλάσματος ξορκίζοντας έτσι το κακόβουλο αυτό δαιμόνιο έξω από τα όρια της  πόλης για έναν ακόμα χρόνο.  Υπάρχει επίσης μια μπυραρία στην πόλη που σερβίρει την “Detroit Dwarf lager,” και ένας εισαγωγέας κρασιού ο οποίος πουλάει μια ποικιλία κόκκινου κρασιού με τον όνομα “Nain Rouge Red”.

Εσείς πάντως, αν επισκεφτείτε ποτέ την πόλη του Ντιτρόιτ, κάντε μια βόλτα μέχρι την συγκεκριμένη μπυραρία, δοκιμάστε το εν λόγω κόκκινο κρασί, και δεν αποκλείεται, αν είστε πολύ τυχεροί (ή άτυχοι εφόσον ο μύθος αληθεύει), να δείτε στο φως κάποιου γωνιακού φανοστάτη, ή δίπλα στη βιτρίνα κάποιου κλειστού καταστήματος μια μικρόσωμη φιγούρα να σας κοιτάζει σκεπτικά….

Πηγές:

 en.wikipedia.org

michigansotherside.com

absolutemichigan.com

Cover image: www.etsy.com

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά