«Είμαι ο Ramsey Campbell και γράφω τρόμο».

Με αυτή τη φράση ξεκινάει να αυτοσυστήνεται ο συγγραφέας στην επίσημη ιστοσελίδα του. Όπως υποστηρίζει, είναι πολλοί οι άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι δεν είναι φαν του είδους, με αποτέλεσμα να λένε ότι δεν τους αρέσει αυτό που γράφει, δίχως καν να το έχουν διαβάσει.

Ωστόσο σύμφωνα με το Oxford Companion to English Literature, ο Ramsey Campbell είναι «ο πιο αξιοσέβαστος συγγραφέας της Βρετανίας που βρίσκεται εν ζωή».

Σύμφωνα με τον T.E.D. Klein, «είναι ο βασιλιάς του είδους», ενώ ο S. T. Joshi  δήλωσε ότι οι μελλοντικές γενιές θα τον θεωρούν ως τον άρχοντα της γενιάς του και ως ένα όνομα ισάξιο με τους Lovecraft και  Blackwood.

Γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου του 1946 στο Liverpool, από τους Alexander Ramsey και Nora (Walker) Campbell. Σπούδασε στο κολέγιο του Αγίου Εδουάρδου. Αμέσως μετά την γέννησή του, οι γονείς του χώρισαν και, έκτοτε, ο πατέρας του είχε μια εντελώς σκιώδη συμμετοχή στη ζωή του, εφόσον ο Campbell αντίκρισε το πρόσωπό του μόλις λίγο πριν πεθάνει. Η μητέρα του, που τον μεγάλωσε, έπασχε από παράνοια και σχιζοφρένεια, με αποτέλεσμα, σύμφωνα με τα λεγόμενά του «να κάνει τη ζωή του σκέτη κόλαση», όπως χαρακτηριστικά γράφει στον πρόλογο και στον επίλογο του μυθιστορήματός του «The Face That Must Die» (στα ελληνικά έχει εκδοθεί ως «Το πρόσωπο που πρέπει να πεθάνει» από τις εκδόσεις ΟΞΥ).

Ωστόσο ήταν από τη μητέρα του που κληρονόμησε το ταλέντο της συγγραφής, καθώς και η ίδια έγραφε διάφορα κείμενα, εκ των οποίων λίγα μόνο βρήκαν το φως της δημοσίευσης, και τον ενθάρρυνε να κάνει το ίδιο.

Στον μεγαλύτερό όγκο του έργου που έχει να παρουσιάσει μέχρι σήμερα, είναι εμφανείς οι επιρροές και η αγάπη του προς τον μεγάλο συγγραφέα τρόμου H. P. Lovecraft. Ήταν μάλιστα από τους πρώτους που αντιλήφθηκαν ότι το να επηρεαστεί κάποιος από τον Lovecraft δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οφείλει να γράψει «μυθολογία Κθούλου», αλλά μπορεί κάλλιστα να προσδώσει μια λαβκραφτιανή ατμόσφαιρα και αισθητική σε οποιαδήποτε φανταστική ιστορία.

Παρά το γεγονός ότι οι τρισδιάστατοι χαρακτήρες που δημιουργεί στις ιστορίες τους και η καθημερινότητά τους μπορούν να έχουν απήχηση σε ένα ευρύ φάσμα του κοινού, το στοιχείο του τρόμου υπεισέρχεται στις περισσότερες από τις ιστορίες του με έναν τρόπο που δεν αρέσει σε κάποιους από τους φαν του είδους.

Λένε ότι ο χειρότερος τρόμος είναι αυτός που δεν βλέπεις, αλλά απλώς υπονοείται στις ιστορίες. Ο Ramsey Campbell είναι τέρμα «υπαινικτικός», σε βαθμό που ίσως να μην είναι αρεστός σε κάποιους από τους αναγνώστες. Χαρακτηριστικό είναι το κλισέ στις ιστορίες του, όταν ο ήρωας έρχεται αντιμέτωπος με το τρομακτικό ή το μεταφυσικό, πολλές φορές να το αγνοεί ή να το εκλογικεύει, μέχρι το τέλος της αφήγησης, όπου είναι ξεκάθαρο πια ότι ο μεταφυσικός παράγοντας υφίσταται πραγματικά. Χαρακτηριστικό επίσης είναι το «δύσκολο» συγγραφικό του ύφος που απαιτεί πολύ καλή χρήση της αγγλικής γλώσσας προκειμένου να γίνει κατανοητό.

Ακολουθούν κάποιες μικρές κριτικές για βιβλία του συγγραφέα που έχω διαβάσει:

The nameless

(Έχει εκδοθεί στην χώρα μας από τις εκδόσεις ΟΞΥ με τον τίτλο «Kραυγή από την Kόλαση»).

Σε αυτή την ιστορία κάποιος έχει απαγάγει την κόρη της πρωταγωνίστριας και αργότερα βρίσκουν το πτώμα της. Εννιά χρόνια μετά όμως η πρωταγωνίστρια δέχεται ένα τηλεφώνημα που επιβεβαιώνει ότι η κόρη της είναι ζωντανή και ότι το πτώμα που βρέθηκε ήταν άλλο. Μαθαίνει ότι το παιδί της βρίσκεται στο έλεος μιας νοσηρής αίρεσης που μπροστά της η συμμορία του Manson μοιάζει νηπιαγωγείο. Το βάζει στόχο λοιπόν να τη σώσει.

Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα, είναι κατ’ εμέ η πεμπτουσία του τρόμου, δεδομένου ότι τόσο η πλοκή όσο και η ατμόσφαιρά του συνοψίζουν αυτό που εγώ προσωπικά ορίζω ως τρόμο στη λογοτεχνία. Ο Campbell αναπτύσσει τους χαρακτήρες ΧΩΡΙΣ να αποκόπτει την αφήγηση από την ατμόσφαιρα. Αντίθετα, το στοιχείο του τρόμου, του σκοτεινού υπαινιγμού και της νοσηρότητας είναι πανταχού παρόν, χώρια που οι σκηνές που μπορεί να θεωρηθούν ως τρομαχτικές είναι τόσο πολλές ώστε να μην ξεπέσει η υπόθεση σε “κοινωνικό δράμα”.

Μετά από αυτό, θεωρώ τον εαυτό μου φαν του συγκεκριμένου συγγραφέα. Βέβαια, υπάρχουν και κάποια αρνητικά με το κυριότερο απ’ όλα, το γεγονός ότι είναι λίγο -έως πολύ- δυσανάγνωστος (το ήξερα αυτό και από τα διηγήματά του). Και το λέω εγώ αυτό, που ακόμη και τον Λάβκραφτ τον θεωρώ ευανάγνωστο. Ο Campell ενδίδει πολλές φορές στο να υπερφορτώσει τη γραφή του με λεξιθηρία, παρομοιώσεις και άλλες μανιέρες, χωρίς να ενδιαφέρεται για το αν ο αναγνώστης διαβάζει τη κάθε φράση του 3 φορές προκειμένου να καταλάβει τι εννοεί. Και -σοβαρά τώρα- έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να διαβάζει ξανά και ξανά κάποιες προτάσεις για να καταλάβω τι λένε. Όμως, κατ’ εμέ, αυτό που πάνω απ’ όλα μετράει σε μια ιστορία τρόμου, είναι η ατμόσφαιρα και το περιεχόμενο. Αυτά τα στοιχεία ήταν και τα δυο άψογα. Θεωρώ λοιπόν την “Κραυγή από τη κόλαση” ή αλλιώς ” The nameless” ως ένα εξαιρετικό δείγμα σύγχρονου τρόμου.

Ancient images

Σε αυτή την ιστορία ένας συλλέκτης σπάνιων ταινιών παρακολουθεί μια κόπια από μια άγνωστη ταινία με τους Lugosi και Karloff και αμέσως μετά αυτοκτονεί, πέφτοντας από την ταράτσα. Μια φίλη του, που είναι μοντέρ και πρωταγωνίστρια της ιστορίας, αναλαμβάνει να διαλευκάνει το μυστήριο. Εξαιρετική ιστορία από την οποία αποκόμισα μια έντονη αίσθηση μυστηρίου.

https://skullsinthestars.files.wordpress.com/2010/05/creaturesofthepool.jpg

Creatures of the Pool

Σε αυτή την ιστορία ένας ξεναγός στο Liverpool αναζητάει τον πατέρα του, που έχει εξαφανιστεί, με μια ανορθόδοξης έρευνα που έφερε στο φως τρομαχτικά μυστικά από την πόλη. Όλα δείχνουν ότι οι πρώτοι κάτοικοι δεν ήταν ακριβώς άνθρωποι, αλλά ακόμη κι όσοι συναντά κάθε μέρα στους δρόμους, αφήνουν υπόνοιες ότι είναι κάτι άλλο. Αν ήταν το πρώτο μυθιστόρημα του Campbell που διάβασα, θα έλεγα ότι ήταν πολύ ωραίο και γεμάτο από ενδιαφέροντες υπαινιγμούς. Τα συναισθήματά μου όμως είναι ανάμικτα, διότι έχοντας διαβάσει πρόσφατα και το “Αncient images” του ιδίου, διαπιστώνω ότι επαναλαμβάνεται σε τομείς που εμένα προσωπικά δεν μου αρέσουν και τόσο.

Επί της ουσίας πρόκειται για ιστορίες που αφιερώνουν πολλές σελίδες στο να αναμασούν αδιάφορες καταστάσεις, στις οποίες όμως εμφανίζονται κάποιες ενδείξεις ότι οι πρωταγωνιστές παρακολουθούνται από τρομαχτικά πλάσματα, ενώ οι ίδιοι αδιαφορούν νομίζοντας ότι είναι ιδέα τους. Γύρω στις 20 σελίδες πριν το τέλος, τα πλάσματα κάνουν την εμφάνισή τους,  ενώ μέχρι τότε παρακολουθούμε απλώς μια αδιάφορη έρευνα και εντελώς άσχετους διαλόγους. Επειδή έχω διαβάσει και το “Κραυγή από την κόλαση” όπου εκεί ο συγγραφέας ακολουθεί μια κάπως παραλλαγμένη τεχνική (και πολύ καλύτερη), νομίζω ότι τα δύο αυτά έργα θα μπορούσαν να είναι πολύ λιγότερα σε έκταση (π.χ. να είναι νουβέλες). Ή τουλάχιστον αξίζει να διαβαστεί μόνο ένα από τα δύο, εφόσον πρόκειται για την ίδια τεχνική. Η δεύτερη φορά κουράζει.

Pact of the fathers

Σε αυτή την ιστορία, η κόρη ενός παραγωγού ταινιών επισκέπτεται  την Ελλάδα προκειμένου να δει το ιδιωτικό νησί του πατέρα της, ο οποίος μάλιστα είναι παντρεμένος για δεύτερη φορά, αυτή τη φορά με Ελληνίδα. Αργότερα ο πατέρας της πεθαίνει σε τροχαίο, και το ίδιο βράδυ βλέπει πάνω από τον τάφο του να έχουν μαζευτεί κάποιοι περίεργοι τύποι και να κάνουν μια σατανιστική τελετή. Ευτυχώς για μας, δεν είναι Έλληνες, αλλά μέλη μιας αδελφότητας μασόνων στην οποία ανήκε ο πατέρας της.

Μετά από πολλές έρευνες η πρωταγωνίστρια ανακαλύπτει ότι η αδελφότητα σκοπεύει να την θυσιάσει πριν γίνει 21 χρονών. Επιτέλους, κάτι διαφορετικό από τον Campbell που μέχρι τότε έγραφε μόνο μεταφυσικό τρόμο. Δεν λείπουν οι υπαινιγμοί και οι ασάφειες που χαρακτηρίζουν το ύφος του, όπως και σκηνές που περιγράφουν γλαφυρά την πραγματικότητα των ελληνικών νησιών. Καλό βιβλίο.

Nyctophiliacs, εσείς ποιο βιβλίο του συγγραφέα έχετε διαβάσει και ποιο από τα παραπάνω σάς έκανε “κλικ” για να το αναζητήσετε;

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά