Robert W. Chambers: Αναζητώντας τον Βασιλιά με τα Κίτρινα

by Γιώργος Σκαγιάκος

“Προσεύχομαι στο Θεό να καταραστεί τον συγγραφέα, όπως ο συγγραφέας καταράστηκε τον Κόσμο μ’ αυτό το εξαίσιο, θαυμάσιο έργο με την τρομακτική απλότητα και την αδυσώπητη αλήθεια -έναν κόσμο που τώρα τρέμει μπροστά στον Βασιλιά με τα Κίτρινα”.

Μετ. Βάκυ Τόμπρου, εκδ. Αίολος, 2000
Robert William Chambers (1865 – 1933)

Ο Robert William Chambers γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης το 1865. Σπούδασε στο Brooklyn Polytechnic Institute και στα είκοσι χρόνια του εισήλθε στη σχολή Art Students League. Ένα χρόνο αργότερα, πηγαίνει στο Παρίσι όπου φοιτά στη σχολή École des Beaux-Arts, καθώς και στο ιδιωτικό Académie Julian, και την ίδια εποχή κάποια έργα του εκτίθενται στο Paris Salon που ήταν η μεγαλύτερη έκθεση έργων νέων καλλιτεχνών. Το 1893 επιστρέφει στη Νέα Υόρκη και δουλεύει ως εικονογράφος πουλώντας έργα του σε περιοδικά όπως το Life και το Vogue.

Για κάποιο απροσδιόριστο λόγο αλλάζει πορεία και αφιερώνει όλο του τον χρόνο στη συγγραφή. Το πρώτο βιβλίο του, In the Quarter, που είναι μια νουβέλα γραμμένη το 1887, εκδίδεται το 1894 και πρόκειται για μια αυτοβιογραφική ιστορία για τα χρόνια που πέρασε ως φοιτητής στην Ευρώπη. Το 1895 εκδίδεται “Ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα“, το βιβλίο που έμελλε να δημιουργήσει έναν μύθο, αλλά και να του χαρίσει την αναγνώριση.

Ο Βασιλιάς είναι γυμνός

Ο “Βασιλιάς με τα Κίτρινα” είναι μια συλλογή δέκα διηγημάτων. Από αυτά, τα τέσσερα -και ίσως ένα πέμπτο- σχετίζονται άμεσα με το κεντρικό θέμα που δίνει πνοή στον μύθο. Οι χαρακτήρες των διηγημάτων αυτών έρχονται σ’ επαφή μ’ ένα θεατρικό έργο που έχει τίτλο “Ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα“. Οι άνθρωποι που διαβάζουν το θεατρικό, είτε τρελαίνονται είτε βιώνουν μια φριχτή υπερφυσική κακοτυχία.

Σε αυτό το σημείο, προσπαθώντας να προλάβω όποια παρεξήγηση, θα παραθέσω μια πρόταση που είχα γράψει σ’ ένα προηγούμενο άρθρο και αφορούσε τον Arthur Machen:

“Οι τρόμοι του Arthur Machen δεν είναι “μεγαλειώδεις” σαν εκείνους του Lovecraft. Δεν έχουν την “περιπέτεια” του Hodgson και είναι αφιλόξενοι για τον “ρομαντισμό” του Chambers”.

Arthur Machen: Έξι Πράξεις σε μια Συμφωνία Τρόμου
Hastur, The King in Yellow by BorjaPindado on DeviantArt

Είναι αυτός ο ρομαντισμός που θεωρώ ότι οφείλεται στην καλλιτεχνική φύση αλλά και τη δεξιότητα του Chambers που κάνει τους τρόμους του να μοιάζουν με λεπτομέρεια ενός πίνακα ζωγραφικής. Είναι αυτά τα διηγήματα, και το κεντρικό μοτίβο του “καταραμένου” βιβλίου ή θεατρικού έργου, που τροφοδοτούν με παράνοια τους αναγνώστες, που αργότερα ενέπνευσαν συγγραφείς όπως τον H.P. Lovecraft και τον Clark Ashton Smith. Ο Chambers μπορούσε να είναι επιδραστικός και η πραγματική δύναμη της γραφής του βρισκόταν στις περιγραφές, μάλλον επειδή η ματιά του ζωγράφου οριοθετούσε απαράμιλλα τις σκηνές που φανταζόταν, απαλλάσσοντάς τες απ’ οτιδήποτε υπερβολικό ή περιττό. Το ίδιο συμβαίνει και με τους διαλόγους που εκφράζουν με ακρίβεια τις καταστάσεις που βιώνουν οι χαρακτήρες του.

Σε μια επιστολή του Lovecraft προς τον C.A.Smith, ο Lovecraft συγκρίνει τον Chambers με “τους εκπέσοντες Τιτάνες” λέγοντας ότι “έχει το μυαλό και τη μόρφωση, αλλά βρίσκεται σε καθολική άρνηση να τα χρησιμοποιήσει“. Δεν γίνεται να μην εντοπίσατε ένα ψήγμα φθόνου στην πρόταση. Βλέπετε, ο Chambers δεν είχε εμμονές -όχι τουλάχιστον εκείνες του Lovecraft– κι αυτό είναι εμφανές, αφού ο μεγαλύτερος όγκος του έργου του δεν αφορά τη Λογοτεχνία του Τρόμου αλλά το Ιστορικό Μυθιστόρημα.

Τα διηγήματα της συλλογής

Αποκαταστάσεις Υπολήψεων (The Repairer of Reputations)

Ο αφηγητής, Χίλτρεντ Καστέιν, μας συστήνει μια φουτουριστική Νέα Υόρκη του 1920, δηλαδή είκοσι πέντε χρόνια στο μέλλον, από την χρονιά που εκδόθηκε το βιβλίο. Οι Η.Π.Α. είναι ένα μιλιταριστικό κράτος-αυτοκρατορία που έχει απομονωθεί από τον υπόλοιπο κόσμο. Στη Νέα Υόρκη συνωστίζονται ίλες ιππικού, ενώ τεράστια λευκά πολεμικά πλοία είναι δεμένα στο λιμάνι της. Ο Χίλντρεντ είναι πολύ φίλος μ’ έναν περίεργο άντρα που ονομάζεται Κος Ουάιλντ και με τον οποίο μοιράζεται ένα κοινό μυστικό. Οι δύο άντρες υπηρετούν τον Βασιλιά με τα Κίτρινα. O Βασιλιάς έχει υποσχεθεί στον Χίλντρεντ ότι από τη στιγμή που θα εισέλθει στο επίπεδο (plane στο πρωτότυπο, που εκτός από επίπεδο σημαίνει και πλάνη) που του έχει υποδείξει, θα στεφθεί κι εκείνος βασιλιάς, δίνοντας πλέον λόγο αποκλειστικά στον Βασιλιά με τα Κίτρινα και, ασφαλώς, θα μπορεί να πάρει μαζί του όσους υποτακτικούς εκείνος θελήσει. Το μόνο που στέκεται εμπόδιο στα σχέδια του Χίλντρεντ είναι ο Λούις, που είναι εξάδελφός του και έχει και κείνος δικαίωμα στο στέμμα.

Από νωρίς ο Chambers πλέκει εκπληκτικά την “απειλή”, βάζοντας τον αφηγητή μας να μηρυκάζει σχετικά με το τι πρόκειται να πράξει ενάντια στον γιατρό που τον έκλεισε σ’ ένα ίδρυμα, μετά από το ατύχημα που είχε με ένα άλογο, κάνοντας τον αναγνώστη να αναρωτιέται για την πνευματική υγεία του αφηγητή. Οι περιγραφές που ντύνουν τη δαιδαλώδη φαντασία του συγγραφέα είναι εκπληκτικές. Η εμφάνιση του Κου Ουάιλντ, με τα κομμένα αυτιά και τη διαβολική γάτα, είναι παροιμιώδης. To περίτεχνο χρηματοκιβώτιο του Χίλντρεντ -με τον ωρολογιακό μηχανισμό- όπου φυλάσσει το χρυσό στέμμα και το “κίτρινο σήμα ” του Βασιλιά , περιγράφονται τόσο λεπτομερώς ώστε ακολουθούν τον αναγνώστη για πολύ καιρό. Ίσως, κατά μία έννοια, να μην φεύγουν ποτέ ακόμα και όταν ο Chambers ξεκινά την αποδόμηση αυτής της ψευδαίσθησης, πράγμα που κάνει με μια πολύ κομψή και έντεχνη αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο. Κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτό το δείγμα αφήγησης, μαζί με κείνο του E.A. Poe στο διήγημα Tell-Tale Heart (Μαρτυριάρα Καρδιά) είναι τα πιο εξαιρετικά παραδείγματα ενός αφηγητή που ως αναγνώστης δεν μπορείς να εμπιστευτείς. Όμως πέρα από την επιδεξιότητα με την οποία χειρίζεται την γραφή ο Chambers, υπάρχουν κάποια μικρά στοιχεία που καμουφλαρισμένα σε κοινή θεά μοιάζουν με συμπτώσεις.

Tο λογοτεχνικό περιοδικό “Τhe Yellow Book” εκδίδεται για πρώτη φορά το 1894. Σε αρκετά σημεία του συνδέθηκε με τον Αισθητισμό και με το Παρακμιακό κίνημα που άνθισε στα τέλη του 19ου αιώνα. Το κίτρινο χρώμα του εξωφύλλου του φέρεται να προήλθε από τον πρώτο καλλιτεχνικό αρχισυντάκτη του, Aubrey Beardsley, που ήθελε να αποτυπώσει την ειρωνεία με την οποία αντιμετωπίζονταν οι “παράνομες και ελαφρές” Γαλλικές εκδόσεις της εποχής. Σχεδόν αμέσως το περιοδικό συνδέθηκε με τις “κίτρινες French Novels” στιγματίζοντάς το ως ριζοσπαστικό (sic) τόσο ώστε να μην συμβαδίζει με την ηθική της εποχής. Ο Aubrey Beardsley δέχτηκε το μένος των κριτικών της εποχής και απέκτησε την φήμη ενός περιθωριακού και παρακμιακού τύπου.

Όμως το 1894 είναι η χρονιά που συνελήφθη ο Oscar Wilde με τις κατηγορίες που όλοι γνωρίζουμε. Αν και ο ίδιος δήλωσε δημόσια ότι δεν ήταν υποστηρικτής του συγκεκριμένου περιοδικού (για την ακρίβεια το σιχαινόταν), οι ρεπόρτερ της εποχής έγραψαν ότι κατά τη σύλληψή του είχε στη τσέπη του ένα αντίτυπο του “The Υellow Book”.
Τέλος, ανατρέχοντας στο βιβλίο του Wilde “Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι” θα βρούμε έναν χαρακτήρα που διαβάζει ένα “Κίτρινο βιβλίο” για να ξεχνά τον θάνατο κάποιου αγαπημένου που αυτοκτόνησε.

Συμπτώσεις,συγγένειες ή ένας κωδικοποιημένος διάλογος μεταξύ των βιβλίων; Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει.
Το διήγημα Αποκαταστάσεις Συνειδήσεων είναι το μόνο από εκείνα που ακολουθούν το κεντρικό μοτίβο, όπου υπάρχει μια λεπτομερής περιγραφή τόσο του Βασιλιά με τα Κίτρινα όσο και της μυθικής πόλης του, της Καρκόσα, που θα συναντήσουμε παρακάτω.

Η Μάσκα (The Mask)

Το δεύτερο διήγημα της συλλογής ξεκινά μ’ ένα απόσπασμα από το θεατρικό έργο Ο Βασιλιάς Με τα Κίτρινα, συστήνοντας στον αναγνώστη τους χαρακτήρες της Καμίλα, της Κασίλντα και του Ξένου και θυμίζει έντονα τη Μάσκα του Κόκκινου Θανάτου του E.A. Poe. Η πλοκή του κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση από κείνη του πρώτου διηγήματος, ακολουθώντας την ιστορία ενός ερωτικού τριγώνου που περιλαμβάνει τον Άλεκ, που είναι και ο αφηγητής, τον φίλο του και γλύπτη Μπόρις και την όμορφη σύζυγο του Μπόρις, Ζενεβιέβ.

Ο Μπόρις έχει ανακαλύψει -ή επινοήσει- ένα διάφανο υγρό που έχει την ιδιότητα να απολιθώνει οτιδήποτε οργανικό που θα έρθει σε επαφή, δημιουργώντας έτσι ένα γλυπτό που η όψη μοιάζει να βρίσκεται μεταξύ γυαλιού και μάρμαρου. Για κάποιους αδιευκρίνιστους λόγους, στη μέση ενός δωματίου στο σπίτι του που ανακαινίζεται, τοποθετεί μια μπανιέρα που είναι γεμάτη από αυτό το υγρό (εν δυνάμει ατύχημα ίσως). Η ιστορία κατόπιν στρέφεται στον Άλεκ που ήδη έχει διαβάσει ένα κομμάτι του θεατρικού έργου. Αν και το κλείνει πετώντας το στην άκρη, είναι πλέον αργά. Εννοείται ασφαλώς ότι ο Άλεκ είναι σφόδρα ερωτευμένος με τη Ζενεβιέβ κι εκείνη αγαπά και τους δύο, ενώ αρκετοί άνθρωποι αρρωσταίνουν και μουρμουρίζουν ακατάσχετα υπό την επήρεια του πυρετού τους.

Αν και εδώ το κείμενο διέπεται από εξίσου όμορφες περιγραφές, σίγουρα δεν αποτελεί το καλύτερο της συλλογής. Ο Chambers δείχνει ότι θέλει να συνδυάσει δύο πράγματα: μια αφήγηση που περιέχει το κλασικό μοτίβο ενός παραμυθιού αλλά και ένα αίσιο τέλος. Το ύφος της ιστορίας είναι τραγικό από την αρχή έως την τελευταία παράγραφο, όπου ο αναγνώστης θα διαπιστώσει μια απότομη -και όχι τόσο επιτυχημένη- αλλαγή κατεύθυνσης.

Στην Αυλή του Δράκοντα (The Court of the Dragon)

Γνωρίζοντας τα λεπτά όρια μεταξύ αισθητικής και γούστου, θα τολμήσω να πω ότι αυτό είναι το πιο αγαπημένο από τα δέκα διηγήματα της συλλογής. Ένας ανώνυμος αφηγητής μάς εξιστορεί σε πρώτο πρόσωπο την εμπειρία που είχε σε μια εκκλησία, όταν η μουσική από το εκκλησιαστικό όργανο τον ενόχλησε για πρώτη φορά στη ζωή του. Μας αφηγείται τον τρόπο που η έντονη ματιά του οργανίστα τον κάρφωσε γεμάτη από μίσος. Ο αφηγητής μας, έκπληκτος και καταπτοημένος από τον φόβο, φεύγει από τον ναό με πρόθεση να επιστρέψει στο διαμέρισμά του που βρίσκεται σε μια περιοχή που φέρει την ονομασία “Αυλή του Δράκοντα”, αλλά στον δρόμο διαπιστώνει ότι ο οργανίστας τον ακολουθεί και, γεμάτος τρόμο, παγιδεύεται στην Αυλή, όταν κάποια στιγμή ξυπνά και συνειδητοποιεί ότι είχε αποκοιμηθεί κατά τη διάρκεια της λειτουργίας…

Και πάλι εδώ οι περιγραφές του Chambers – από το σημείο που περιγράφει το μπουκέτο λουλουδιών στην αγορά (και τα πρώτα λουλούδια που επισημαίνει πως είναι ένα μπουκέτο από κίτρινους ναρκίσσους) μέχρι την περιγραφή της αυλής- είναι έξοχες. Και ασφαλώς, η ιστορία στηρίζεται σ’ ένα έξυπνο και τρομακτικό plot twist, που όμως δεν αποκαλύπτεται παρά μόνο λίγο πριν το τέλος.

Ένα ακόμη στοιχείο που καθιστά αυτό το διήγημα προσωπικά αγαπημένο είναι η φευγαλέα θέα που μας προσφέρει από τους πύργους της Καρκόσα.

“Along the shore the cloud waves break,
The twin suns sink behind the lake,
The shadows lengthen
In Carcosa.

Όλα ξεκίνησαν το 1886, όταν ο Ambrose Bierce εκδίδει το διήγημά του Ο Κάτοικος της Καρκόσα (The Inhabitant of Carcosa), όπου η μυθική πόλη, αφού έχει καταστραφεί, περιγράφεται αμυδρά από έναν χαρακτήρα που κάποτε έζησε εκεί. Ο Bierce δεν ενδιαφέρθηκε να εμβαθύνει τόσο στην ιστορία της πόλης, όσο στο ταξίδι του κεντρικού του χαρακτήρα. Έτσι ο Chambers, δανειζόμενος το όνομα και την ομιχλώδη χωροταξία της, έστησε τον μύθο της καταραμένης πόλης που διευρύνθηκε από τον Lovecraft και τον κύκλο του Cthulhu Myhtos και διευρύνεται έως τις ημέρες μας με τον χάρτη του κόσμου του George R.R. Martin (Song of Fire and Ice) να την τοποθετεί στο πιο Ανατολικό του σημείο, και τους Rotting Christ να την υπονοεί στο τραγούδι “Inside the Eye of Algond ” σαν έναν από τους σταθμούς στο ταξίδι του τραγουδιστή.

Η συνεισφορά του Bierce θα μπορούσε να καταλάβει χώρο εδώ ως ιδρυτής -έστω άτυπος- αυτής της μυθολογίας. Θα ήταν όμως, κατά ένα τρόπο, ασέβεια προς τον ίδιο, αφού ο χώρος θα ήταν κομμάτι ενός αφιερώματος σ’ ένα βιβλίο κάποιου άλλου, αλλά και προς στον Chambers, αφού κάτι τέτοιο θα ήταν μια έμμεση αναφορά σε στοιχεία δανεισμού. Έτσι, επιφυλάσσομαι για ένα μελλοντικό αφιέρωμα στο κομμάτι του έργου του Ambrose “Bitter” Bierce, που θραύσματα της αφήγησής του αποτέλεσαν ένα από τα θεμέλια της μυθολογίας του Κθούλου.

Το κίτρινο σημάδι (The Yellow Sign)

Το τέταρτο διήγημα είναι μια κλασική και μάλλον συμβατική ιστορία τρόμου που έχει τις ρίζες της σ’ εκείνες τις διηγήσεις που γίνονται νύχτα γύρω από μια φωτιά. Ο Σκοτ είναι ζωγράφος που ζει στη Νέα Υόρκη. Κάποια στιγμή παρατηρεί έναν άντρα που η μορφή του θυμίζει έντονα τα σκουλήκια που αναπτύσσονται κατά την αποσύνθεση των πτωμάτων (Coffin worm στο πρωτότυπο). H προσοχή του αποσπάται από το θέαμα και σαν αποτέλεσμα καταστρέφει το πορτραίτο που δούλευε. H Τες, το μοντέλο του, τον επιπλήττει. Όμως όταν η Τες κοιτάει από το παράθυρο και βλέπει τον περίεργο άντρα αντιδρά με φρίκη, εξηγώντας στον Σκοτ για το όνειρο που έχει δει σχετικά με μια νεκροφόρα κι ένα φέρετρο. Ο Σκοτ δεν δίνει σημασία -μάλλον αστειεύεται με το γεγονός- μέχρι που το ίδιο βράδυ βλέπει και ο ίδιος ένα παρόμοιο όνειρο. Η ιστορία κατόπιν εστιάζει στη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ των δύο χαρακτήρων. Ο Σκοτ δωρίζει έναν σταυρό στην Τες και εκείνη του δωρίζει ένα μενταγιόν που βρήκε μ’ ένα κίτρινο σημάδι πάνω του. H καταγωγή του άντρα-σκουλήκι, που συνεχίζει να υφίσταται στην περιοχή, γίνεται περισσότερο τρομακτική όταν ο Σκοτ συγκεντρώνει περισσότερες πληροφορίες από τους άλλους ενοίκους της πολυκατοικίας καθώς και από τον επιστάτη. Όταν ένα ατύχημα καθιστά τον Σκοτ ανίκανο να ζωγραφίσει, η Τες βρίσκει ένα βιβλίο για να του διαβάζει…

Έμεινα εμβρόντητος. Ποιος το είχε βάλει εκεί; Πώς βρέθηκε στο διαμέρισμα μου; Είχα αποφασίσει εδώ και πολύ καιρό πως δεν θα άνοιγα ποτέ αυτό το βιβλίο και τίποτα στον κόσμο δεν θα με έπειθε να το αγοράσω […] Κι αν κάποτε είχα την παραμικρή περιέργεια να το διαβάσω, η φριχτή ιστορία του νεαρού Καστέιν, τον οποίο γνώριζα, με απέτρεπε να εξερευνήσω τις διεστραμμένες σελίδες του”.

Μετάφραση: Βάκυ Τόμπρου, Αίολος , 2000

Η Δεσποινίς Ντ’Ις (The Demoiselle D’ys)

To πέμπτο διήγημα της συλλογής δεν μοιάζει να έχει καμιά σύνδεση με τις προηγούμενες διηγήσεις, καθώς το μοτίβο του “Βασιλιά με τα Κίτρινα” δεν υπάρχει, αλλά και δεν υπονοείται σε κανένα σημείο του. Ένας Αμερικανός, ασκώντας το -δημοφιλές εκείνη την εποχή- σπορ του κυνηγίου στη Βρετάνη, χάνεται. Κατά την περιήγησή του συναντά μια ασυνήθιστη νεαρή γυναίκα, την οποία και συνοδεύει, όταν εκείνη επιστρέφει στο κάστρο της. Η προφορά και η εμφάνισή της θυμίζει έντονα γυναίκα μιας άλλης εποχής, ενώ η ιερακοθηρία (κυνήγι με την βοήθεια εκπαιδευμένου γερακιού) στην οποία επιδίδεται με επιτυχία, δεν ήταν συνηθισμένη για το γυναικείο φύλο.

Το μοτίβο ενός παραμυθιού συνδικασμένο μ’ ένα ταξίδι στον χρόνο δίχως την παρουσία κάποιας μηχανικής ή άλλης επινόησης αλλά μ’ ένα εντελώς (υπέρ)φυσικό τρόπο, είναι ίσως ένα στοιχείο που συνδέει αυτήν την αφήγηση με τις υπόλοιπες.

Όμως διαβάζοντας ξανά το βιβλίο, από το πρώτο διήγημα όπου οι αναφορές στο υπερφυσικό είναι συνεχείς και έντονες, φτάνοντας στο πέμπτο, παρατηρούμε ότι το κυρίαρχο μοτίβο του “Βασιλιά με τα Κίτρινα” φθίνει μέχρι που εξαφανίζεται ή καμουφλάρεται έντεχνα, όπως το ερπετό πέφτει σε χειμερία νάρκη. Στον χρόνο της απουσίας του Βασιλιά με τα Κίτρινα, ο κόσμος του Chambers συνεχίζει την αναζήτηση -ίσως μάταιη- ανθρωπίνων ιδανικών, όπως η Αγάπη και η Λύτρωση, μέσα από περισσότερο ρομαντικές διόδους, όπως ίσως συμβαίνει στις υπόλοιπες και φαινομενικά ασύνδετες ιστορίες.

Το διήγημα Ο Παράδεισος των Προφητών (The Prophet’s Paradise) είναι μια σειρά από flash – fiction ιστορίες όπου συνδέονται μεταξύ τους μέσω της τελευταίας πρότασής τους. Μια πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή της που περνά από τον σουρεαλισμό και αγγίζει τον μαγικό ρεαλισμό, που εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ως είδος. Αν μη τι άλλο, αποτελούν μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάγνωση, αν αναλογιστούμε ότι ο Μπόρχες θα γεννιόταν μετά από τέσσερα χρόνια και ο Μπρετόν θα δημοσίευε το Σουρεαλιστικό Μανιφέστο του μετά από τριάντα χρόνια.

Η Οδός των Τεσσάρων ανέμων (The Street of the Four Winds) είναι η πιο αγαπημένη, από τις τέσσερις εντελώς ασύνδετες με το μοτίβο του Βασιλιά με τα Κίτρινα, ιστορίες. Ένας μοναχικός καλλιτέχνης, ο Σέβερν, υιοθετεί μια γάτα που βρέθηκε στο κατώφλι του. Η λευκή γάτα λιμοκτονεί κι έχει χάσει αρκετό από τρίχωμα της. Όμως η ομορφιά κρύβεται στη σταδιακή εμπιστοσύνη που δείχνει στον Σέβερν, που μαραζώνει εξαιτίας της Σύλβια, της χαμένης αγάπης του. Όντας έντιμος άνθρωπος ρωτάει στον γειτονικό περίγυρο του σχετικά με τη γάτα και σύντομα πληροφορείται ότι μια γυναίκα που ζει στο ίδιο κτίριο είχε κάποτε μια λευκή γάτα. Κατόπιν ανακαλύπτει ότι η γάτα φοράει μια καλτσοδέτα διακοσμημένη με κοσμήματα, γύρω από το λαιμό της. Η ιστορία σταδιακά φτάνει σε κορύφωση που πραγματικά στοιχειώνει τον αναγνώστη, όχι τόσο επειδή είναι μακάβρια -που είναι- αλλά είναι πολύ περισσότερο λυπηρή. Περισσότερο από τις εξαιρετικές περιγραφές του, άλλοτε μεγαλειώδους κτιρίου που τώρα είναι σχεδόν ερειπωμένο, η ιστορία λειτουργεί δίχως να δείχνει τα χρόνια της, εξαιτίας της μοναξιάς του χαρακτήρα και της φιλίας του με τη γάτα.

Η Οδός της Πρώτης Οβίδας (The Street of the First Shell) που μας συστήνει μια ομάδα καλλιτεχνών και τις συζύγους τους, λαμβάνει χώρα το 1870 κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Παρισιού. Αυτή η ιστορία, μαζί με τις δύο ακόμα που συμπληρώνουν τη συλλογή, Η Οδός της Παναγίας των Αγρών (Our Lady of the Fields) και Οδός Μπαρέ (Rue Baree), δεν είναι σε καμιά περίπτωση αδύναμη. Είναι το ύφος και η θεματολογία που την παλαιώνει, όχι όμως μ’ εκείνη την όμορφη πατίνα του χρόνου αλλά με μια σκουριά που θεωρώ πως ούτε ο ίδιος ο Chambers επιθυμούσε. Από την άλλη πλευρά, η πένα του συγγραφέα ακόμη και δω είναι αρκετά δυνατή για να μεταφέρει κλασικά μοτίβα, όπως η ιπποσύνη και ο ηρωισμός από την πλευρά του ανδρικού χαρακτήρα και η αθωότητα και η αγνότητα από την πλευρά των γυναικείων χαρακτήρων. Ίσως πάλι αυτές οι διηγήσεις να μην φταίνε και ο χρόνος που έτρεξε και πέρασε πάνω από εκατό είκοσι έξι χρόνια να είναι υπεύθυνος.

“It’s a bad place for a stranger” old Goulven had said: “you’d better take a guide” and I had replied, “I shall not lose myself.” Now I knew that I had lost myself, as I sat there smoking, with the sea-wind blowing in my face.”

The King in Yellow by Aria Wang

Βιβλιογραφία

1.Τα αποσπάσματα της Ελληνικής Μετάφρασης που παρατίθενται είναι της Κας Βάκυς Τόμπρου από την έκδοση του βιβλίου “Ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα” των εκδόσεων Αίολος, 2000.
2. Εισαγωγικό Σημείωμα της παραπάνω έκδοσης, Μάκης Πανώριος
3.Τα Αγγλικά αποσπάσματα είναι από την έκδοση The King In Yellow, R.W.Chambers, Pushkin Press, 2018
4.The Penguin Encyclopedia of Horror and the Supernatural, Jack Sullivan/T.E.D. Klein, Random House

Cover art: “The King in Yellow” by Grivetart on DeviantArt


προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά